Col du Parpaillon - Condamine Chatelard, La

Als laatste van de 9 klims deze vakantie stond de tunnel du Parpailon op het programma voor vandaag 19 september. Eerder deze vakantie de klim naar St Anne al gemaakt dus vandaag maar met de auto naar St Anne en daar op de MTB gestapt, na eerst in de lucht de vlucht van een gier te hebben bewonderd.
De weg door het bos was door de regen van vrijdag en zaterdag lekker glibberig en nat geworden.
Na het bos kwam er ook nog het nodige water over het pad naar beneden. Ik had de klim voor geen goud willen missen, prachtige vergezichten in prachtig stuk natuur. De marmotjes rennen constant voor je wiel om snel het veilige holletje in te duiken. daar het zondaag was had ik best wel wat drukte verwacht, gelukkig was het erg rustig, weinig Quad of 4-wheels wilden gelukkig naar boven,maakte het voor mij wel zo makelijk.De tunnel was gelukkig niet volgelopen en met paar lampjes was het allemaal redelijk te zien. Was wel de mooiste klim die ik deze vakantie heb mogen maken, een echte aanrader maar pak wel een MTB.

Ad

2010. Na een week in de Alpen verwisselen wij de racefietsen voor de MTB. Col du Parpaillon, de ware reden van onze reis! Voor ons vijftigste wilden hier fietsen. Nu zijn we er. Vanuit Barcelonette rijden we naar la Condamine-Chatelard waar de klim begint. Direct na het dorp gaat het flink om hoog.  Vlak na Sainte Anne wordt de weg onverhard. Eerst door het bos, daarna rijden langs de steile helling van een lang dal. Pas heel hoog gaat het pad weer slingeren. Hier wordt het veel ruiger. Hier blokkeren de eerste sneeuwvelden het pad.  Vier keer stappen we af en lopen verder door de sneeuw. We komen hoger, de lucht wordt dreigender en dan opeens, na enig zoeken, zien we de tunnel.  Voor de ingang ligt zon drie meter sneeuw, en dat op 18 juni ! De deuren van de tunnel zijn open. Een helling van smeltende sneeuwpap ligt in de opening. We kunnen er waarschijnlijk wel in, maar hoe komen we er uit? Hoe graag we er ook door willen, we besluiten niet door te steken naar Embrun, maar om terug te keren. Ook omdat er zware wolken over de bergkam komen. We suizen naar beneden, en onderweg begint het inderdaad te regenen. 17 km later bereiken we Condamine weer. Missie afgebroken, missie geslaagd. Het was een schitterende tocht. Joost en Ed.

Mijn persoonlijk oordeel:

In de zomer van 2010 ben ik op de racefiets tot aan het godverlaten skioord van St. Anne gereden. 6 kilometer, waarvan de laatste 5 loodzwaar. Stijl omhoog, veel grind, slecht wegdek. Hier en daar daalt de snelheid naar 3,6 - 3, 8 in het uur, maar je blijft doorgaan. Een waagstuk!

Ik heb deze col voor het eerst opgereden in 1983 vanaf Condamine met een gewone koersfiets, daarna Isoard en terug via Vars.Het was op 4 juli en wij dienden op de top door de sneeuw te klauteren en de tunnel was enkel open voor voetgangers en fietsers. Dit jaar 2009 eind juli had ik meer geluk 1. goed weer en tunnel bijna droog 2.Nu kon ik gebruik maken van een MTB wat wel aan te bevelen is op deze toch slechte weg. De beginstrook van 6km vanuit Condamine is asfalt met toch stroken van 11% waarna een gedeelte door het bos die heel slechte stukken wegdek bevatten . Eenmaal boven de boomgrens is deze beklimming wel aan te bevelen, met enkel de vele jeeps die wel enige voorzichtigheid van beiden vergt. Ik vraag mij wel af of een veilige kruising in de tunnel met dergelijke voertuigen wel veilig is. Als fietser kan je best maar niet beginnen als je in de verte de lichten waarneemt van een voertuig, wij als fietsers gebruiken het best een zaklamp om ook onze aanwezigheid te melden in de tunnel. Verder zeker een aanrader.

Mijn persoonlijk oordeel:

In juli 2008 de Parpaillon beklommen vanaf Embrun. Ontzettend lange klim, technisch niet echt moeilijk, maar je moet toch wel opletten om op het brede pad het goede spoor te volgen. Afdalende terreinautos, quads of motoren dwingen je soms het goede spoor te verlaten. De tunnel zelf is een belevenis: Na enkele tientallen meters zie je alleen nog het lichtpuntje waar je naar toe moet. Er stond op veel plaatsen aardig wat water en er liggen ook stenen (dat zie je dus allemaal niet, maar voel en/of hoor je wel). Een helm met een klep is handig, want dan kun je aan het eind van de tunnel het felle daglicht uit je ogen houden, zodat je dan redelijk kunt zien waar je rijdt.

Mijn persoonlijk oordeel: