Col du Parpaillon - Embrun

s Ochtends vroeg begonnen aan deze col. Na een wat stroef begin waarin de spieren nog wat moesten opgewarmd kwam ik er steeds meer en meer in. Prachtige omgeving eenmaal op de Parpaillon. Weidse uitzichten. Het pad viel me mee, uit de verhalen op Internet had ik een slechter pad verwacht. Ook had ik niet het gevoel dat de laatste 8 km gemiddeld zon 9% zijn, maar dat zal wel kloppen. Al met al viel hij me dus mee. Nu heb ik ook mn gewicht mee (61 kg) en leeftijd (20) dus dat helpt ook een stuk. Boven behoorlijk koud dus de krant of extra jack niet vergeten! In ongeveer 3 uur naar boven gefietst (28,2 km). Tunnel (grot) luguber, maar mijn advies is blijf fietsen. Er liggen weinig stenen op de grond (of ik had geluk) en het bespaart je kletspoten. In de afdaling nog een marmot gezien. Ik had het idee dat het pad in de afdaling naar st Anne slechter was, maar misschien lag dit aan de iets hogere snelheid (12 km/u gemiddeld). Duurde wel erg lang voordat het pad een weg werd. Daarna nog Col de Vars op (nog steeds op de atb) voor een uiteindelijk toch loodzware, maar mooie koninginnerit.

Deze col heb ik meerdere keren vanaf Embrun beklommen. De eerste keer met de racefiets. Toen ik er halverwege bij spookdorpje Crevoux achterkwam dat vanaf daar de weg onverhard was, ben ik rechtsomkeerd gegaan om het een paar dagen later met een moutainbike te proberen. De eerste twintig kilometer gingen redelijk, jong en fit als ik toen was. Maar naarmate de top naderde, begon het meer en meer op een lijdensweg te lijken. Hoe dichter bij de top, des te eenzamer ik me voelde aangezien ik volstrekt geen medefietsers tegenkwam op een enkele terreinwagen na dan. Aangezien deze col uitkomt op een tunnel heb je ook niet echt een richtpunt waarop je je kan instellen. En dan dat maanlandschap met af en toe een enorme roofvogel die dreigend door de lucht cirkelde. Ik werd er niet vrolijk van. De eforie was dan ook kort toen ik uiteindelijk de top bereikt, de pikdonkere tunnel ben ik maar niet meer in geweest. Snel terug naar beneden, op naar de bewoonde wereld.
Al met al een col waar je U tegen zegt. Jammer dat de weg onverhard is en daarom niet opgenomen kan worden ih Tourparcours, want wat zou ik graag het peleton graag zien zwoegen op de flanken van de Parpaillon...

Mijn persoonlijk oordeel:

Na een kleine week op de camping in Embrun en een aantal trainingsrondjes dacht ik op 25-08-2007 klaar te zijn voor de beklimming van de Col du grand Parpaillon. In Nederland niet echt veel kunnen trainen, maar ik dacht het wel te kunnen halen. Ik had wat verhalen over de Parpaillon op internet gelezen en wist dat het zwaar zou worden. Na de ochtend op de markt van Embrun rondgelopen te hebben begon ik om 14:15 uur aan de klim vanaf de camping La Vieille Ferme. Na een tijdje klimmen kwam ik bij de splitsing waar je kon kiezen tussen 2 routes naar de Parpaillon. Ik koos (ivm berichten op internet) voor de 14 km over La Chalp ipv de 13 km over Crevoux. De laatste 8,5 km waren onverhard en zeer zwaar. Ik kroop omhoog, af en toe ingehaald door een 4X4 of een motor. Aangemoedigd door een aantal franse kinderen achterin een 4X4 reed ik maar weer verder. Ik heb 2 of 3 keer getwijfeld of ik wel door zou gaan (het was wat laat aan het worden en mijn vrouw wist niet hoelang ik onderweg zou zijn). Op een gegeven moment werden de toppen van de bergen steeds lager, dus wist ik dat ik in de buurt van de tunnel moest zijn. Om 17:35 bereikte ik met de tong op mijn schoenen de tunnel. Om de ervaring compleet te maken toch nog even door de tunnel gefietst (ik had een zaklantaarn bij me, ookal hielp die niet veel). Een eindje voor me reed gelukkig een 4X4. Fotos gemaakt en weer terug door de tunnel. Om 17:45 uur begonnen aan de afdaling. Ook dat viel niet mee. Kramp in mijn handen van het remmen. Gelukkig werkten de schijfremmen van mijn ATB prima en was het mooi weer. Op het asfalt ging het gelukkig weer een stuk beter. Om 18:50 was ik een ervaring rijker weer terug op de camping.

Heftige col. Eerst 2 km dalen vanuit Embrun; dus het is een col van 25.5 km en meer dan 1800 hoogtemeters. Snap ook niet dat dit in alle overzichtskaarten wordt meegeteld. Je start toch niet een klim met een afdaling, maar op het diepste punt? De laatste 10 km zijn bijzonder fraai. Maar ook zwaar, veel zwaarder dan bijv de Galibier Noordzijde incl telegraaf. Je doet er in tijd ook veel langer over. Het is als je de Alp d Huez in een uurtje kan al moeilijk om op de Parpaillon binnen de 2.5 uur te finishen. Ik beklom hem deze zomer (07) begin juli. Het moet met een MTB en een 1/1 verzet op zijn minst. Je moet op het eind soms door beken waden om door te kunnen. Zat constant op 22-28 of 22-25. Die tunnel daarboven is wat luguber en erg lang. Durfde hem niet in. Afdalen is lastig met een hartail en denk om de grote hond op 8 km voor de top. Verder moet je hem eigenlijk niet alleen doen. Maar zoals de Fransen zeggen. Als je alles hebt gehad is het tijd voor de Parpaillon.

Op donderdag 14 juni 2007 heb ik samen met een vriend, Herbert Duyck uit Ieper, de Col du Parpaillon beklommen vanuit La Condamine Châtelard. Met de mountainbike onder ons en met voldoende eten bij ons vertrokken we vanuit Jaussiers richting Condamine. Nadat we een tijdje (anderhalf uur) vruchteloos gezocht hadden naar de juiste weg, wees een jongen uit de buurt ons het goede pad. Pad is het goede woord want buiten de eerste 6 km is deze col volledig onverhard. Behalve enkele wandelaars kwamen we niemand tegen. Op ongeveer 10 km van de top zijn we even gestopt aan een refuge waar de uitbater ons iets te eten en te drinken gaf (charcuterieschotel met hard brood en een cola = 10 euro). Het was veel geld, maar we waren content dat we iets kregen, want ikzelf had al heel veel van mijn eigen eten opgebruikt. Na een half uurtje vertrokken we weer en begonnen de echt lastige kilometers. Het decor compenseerde echter alles. Dit heb ik in mijn leven nog nooit gezien. We fietsten (of kropen) tussen de schapen door, reden op sommige plaatsen nog een beetje door de sneeuw en het uitzicht veranderde constant maar bleef altijd even schitterend. Soms had ik wel niet de tijd om er van te genieten want het was echt duwen op de kleinste versnelling om te kunnen blijven rijden. Ik wist zelfs niet dat je met een fiets kon blijven rijden aan 4km/u zonder omver te vallen. De laatste kilometers begonnen bij mij serieus door te wegen. Mijn maat was al een serieus eindje voorop - hij is dan ook een veel beter klimmer. Na anderhalf uur te hebben gedaan over de laatste kilometer bereikte ik eindelijk de tunnel, die je echt maar de laatste 100 meter ziet liggen, waar mijn maat al een tijdje was aangekomen. Aan de tunnel heb je echt een onbeschrijflijk gevoel. Ik had verschrikkelijk afgezien, maar het gevoel dat ik de Parpaillon had overwonnen, samen met het uitzicht compenseerde alles. Samen met Herbert heb ik al heel wat mooie en hoge cols overwonnen (oa Galibier, Iseran, Izoard, Agnel, Bonette, Ventoux, ...) maar de Parpaillon overtreft werkelijk alles. Een mens komt woorden te kort om deze col te beschrijven. Wat we eigenlijk nooit doen hebben we daar gedaan. Twintig minuutjes gewoon daar blijven zitten om te genieten. In de afdaling waren we verplicht om heel voorzichtig te zijn, want et ad lag echt slecht, veel slechter dan ik had gedacht bij het omhoog rijden. Eén keer ben ik zelfs bijna tegen de grond gegaan, maar gelukkig kon ik corrigeren. We kwamen heelhuids beneden en op de weg van Condamine naar Jaussiers hebben we nog even alle registers opengetrokken, waarna we onze mountainbike hebben afgspoeld in de rivier de Ubaye. Dit was echt een onvergetelijke dag. Nog een paar tips voor diegenen die dit ook willen doen. 1 Een mountainbik is echt wel noodzakelijk 2 Vertrek op tijd want deze klim duurt een stuk langer dan een normale klim omdat hij onverhard is. Ikzelf had slechts een gemiddelde van 7,6 toen ik boven kwam. Ik ben dan wel geen super klimmer maar reken toch maar dat je gemiddeld 5 km/u trager rijdt op deze col. 3 Zorg voor voldoende eten. Halverwege is er wel een refuge maar daar is het redelijk duur. 4 De laatste 10 km zijn vreslijk lastig omdat je nooit in je ritme komt. Doseren is de boodschap. 5 Wees heel voorzichtig in de afdaling. Een slippertje van 1 meter betekent op sommige plaatsen een val van minstens 50 meter in de diepte 6 Neem tijd om van deze col te genieten want zoiets maak je in je leven niet veel mee.

Op Woendag 27 juni 2007 heb ik de col du Parpaillon beklommen vanuit Embrun. Dit is iets totaal anders dan een klassieke klim over een reuzencol uit de Alpen. Het is een avontuur dat je in je leven maar 1 maal kan meemaken. Wat onvoldoende of niet wordt gezegd en zeer belangrijk is zijn devolgende drie punten. 1. Beklim deze col enkel bij mooi weer en nooit voor 20 juni. 2. Een mountainbike is absoluut noodzakelijk met als kleinste best 22X28 (22 vooraan) 3. Als je een volgwagen hebt, dan moet het een echte Jeep zijn met een SUV (bv BMW X5, Volvo XJ90 en anderen brol van dat soort) kan je daar niets gaan doen. Ikzelf werd gevolgd door een Landcruiser Toyota en dat was maar net voldoende om alle hindernissen te nemen. Verder raadt ik iedereen deze klim aan. Wie de Parpaillon heeft beklommen verheft zich boven de modale fietser. Elke meter is genieten, ook het landschap is anders dan de andere cols boven de 2500 m zoals Galibiet, Iseran of Agnello. Als laatste punt meld ik nog dat de meeste grafieken aangeven dat delaatste 10 km onverhard zijn. Dit is niet zo, na La Chalp heeft men thans nog 1,5 à 2 km extra verhard zodat er 8.5 km zeer zeer slechte weg overblijft.