Passo Rombo - Timmelsjoch - San Leonardo in Passiria

Heb de Passo Rombo(vanuit Italië) of Timmelsjoch (vanuit Oostenrijk) al verscheidende keren beklommen. Deze klim kun je best indelen in drie delen.Eerste gedeelte: Aanloop van een 5-tal kilometer, gemiddelde 6%(om op temperatuur te komen) waarna een lang steil gedeelte volgt,gemiddeld 10%,dit tot kilometer 14. Hierna volgt een vlakker gedeelte van 1 à 2 % stijging. Dit tweede,rustige, gedeelte gaat tot kilometer 19( als je over de brug rijd). Het derde gedeelte wordt echt zwaar met een gemiddelde stijgingspercentage van 10% dit tot aan de (onverlichte) tunnel (kilometer 27).Best verlichting meenemen is steeds de boodschap in de bergen.Eens de tunnel is gepasseerd bekom je de beloning voor de geleverde prestatie met een prachtig uitzicht(en meestal veel wind).Na enkele bochten bereik je top op 2501 msm. en de Oostenrijkse grens. In het gezellige chalet kun je nog nagenieten van deze prachtige heel zware klim. De afdaling richting Sölden is ook goed te doen waar je gemakkelijk de 80km/u. overschrijd.Tip : krachten goed doseren en steeds drinken bij hebben.

Tijdens zomervakantie 2011 deze klim gereden.
Ook bij deze klim zit het venijn in de laaste 5/6 km. Persoonlijk vond ik - mede door de langere afstand - deze klim veel zwaarder als de Stelvio. In het middenstuk loopt het wat makkelijker, waardoor de neiging ontstaat om harder te gaan fietsen, hetgeen je dan in de laatste 5 km opbreekt! Ondanks het afzien wel fascinerend mooi!

Na eerst de Stelvio te hebben gereden,trokken we naar de Passo di Rombo. Net boven Merano zijn we opgestart om vervolgens vanuit San Leonardo deze klim aan te pakken. Zoals reeds gezegd een zwaar beginstuk, vervolgens een wat minder stel tussenstuk en vervolgens de laatste loodzware kilometers.De laatste 4/5 km constant op 34 x 25 moeten rijden. We zijn 3 uur bezig geweest, maar fascinerend. Met bijna 30 km is deze klim toch aanzienlijk zwaarder als de Stelvio

Mijn persoonlijk oordeel:

Heb de passo rombo opgereden net na het WK wielrennen in Verona. Is een beest van een col en kan het weten want heb reeds meer dan dertig verschillende cols opgereden van eerste of buiten categorie en dit is voor mij persoonlijk de allerzwaarste. De eerste vijf kilometer vanuit st-leonardo vallen relatief mee maar daarna wordt het menens. Na de eerste haarspeltbochten krijg je zeer steile passages te verwerken(ben er zeker van dat sommige rond de 15%hangen maar vind dit nergens vermeld staan!) maar na enkele tunnels vermindert dit terug tot de berg bijna helemaal afvlakt. Het si hier dat je een eerste maal de weg in de verte in de berg ziet verdwijnen. Na een viertal makkelijk kilometers begint het tweede steile stuk voor een 6tal kilometer tot aan de tunnel die inderdaad niet verlicht en gevaarlijk is. Na deze tunnel is het nog een klein eindje voor je de top bereikt en dus ook de grens met Oostenrijk. Wat een zicht en vooral, wat een fantastische col888

Mijn persoonlijk oordeel:

De passo Rombo waarbij het in de vallei warm kan zijn en boven het kan spoken. Vooral voor de tunnel weegt de klim door. De tunnel 500 m lang en onverlicht is gevaarlijk. Nauwelijks 4 m breed. Ofwel lichtjes mee op de fiets ofwel wachten op een auto om achter de auto de tunnel door te rijden. Zicht tijdens en op de top is zoals een het moet zijn. Prachtig en wijds. 10 op 10 voor de klim. Tip : oppassen voor motorijders

Deze passo is zwaar ondanks het vlakke middenstuk. Vanuit San Leonardo begint de weg reeds snel te stijgen en wordt alsmaar steiler tot aan het vlakke tussenstuk. Eens de brug over richting Salto begint de klim echt. Steeds rond en boven de 10% gaat de smalle weg naar boven. Als je het de opening van de tunnel opmerkt is het einde in zicht. Deze tunnel 500 m lang, niet verlicht. Twee autos kunnen elkaar niet kruisen in de tunnel en met de fiets is het vaak erop wagen om erdoor te rijden. Best is te wachten tot een auto erdoor rijdt zodat u onmiddellijk erachteraan kan rijden. Tip : installeer best een achterlicht zodat achterliggende voertuigen uw opmerken. Gelukkig is de tunnel vlak en kunnen de 500 m snel worden weggewerkt. Hoe het asfalt eruit ziet en of er putten in het wegdek zitten is een pure gok tijdens het doorrijden. Na de tunnel is het nog 2 kilometers tot de grens met Oostenrijk. Deze vlakke kilometers slalommen zich langs de rotsen. Een prachtige klim met eens boven de boomgrens een fantastich uitzicht. Weinig verkeer. Alleen oppassen van de motorrijders die zich hier vaak met snelheid en bochten afsnijden de berg op en af rijden. Uitkijken in de afdaling is de boodschap.

Ik heb de Timmelsjoch langs Italiaanse zijde gereden als laatste klim van de Oetztaler. Dat wil zeggen dat je dan al kort bij 180km in de benen hebt. Daarom schat ik deze bult mischien iets te zwaar in. De klim heeft 2 delen met in het midden een vlak stuk van enkele km. Eerste stuk viel mij het zwaarst. Constant een erg hoog stijgings percentage. Het 2de deel is ook zwaar maar het uitzicht is zo prachtig dat je als in een roes naar boven gaat. Prachtige col, maar erg lang en zwaar.

Mijn persoonlijk oordeel: