Mortirolo - Mazzo

Boven in juist 1 uur. Nooit gedacht. Gelukkig blijft de klim steeds constant steil en kan je een (traag) constant tempo zoeken. Hartslag onder controle houden en met 39x27 naar boven. Alleen op deze klim in de stilte en enkel het geluid van mijn ademhalling is deze klim een stipnotering in mijn prestaties bergop. In 2007 met trans alp een alternatieve en onbekende kant naar boven gereden. Iets langer dan de echte klim maar toch met enkel steile kilometers in een omgeving waar rust en vree troef is. Pas op voor de afdaling naar Edolo. Niet van de poes.

Beklommen in mei 1999. Nieuwsgierig geworden door een verhaal in op pad, en een poll onder wielerprofs dat dit de allerzwaarste zou zijn. Op de camping in Aprica. bij vertrek rommelde de donder licht boven de bergen, een onheilspellend voorteken. Eerst rondgereden via Tirano naar Mazzo. In de stromende regen door het dal. De ketting begon al te sputteren. Na zoeken in Mazza, tegen het advies van twee oude baasjes in (pas was net open) toch ertegen op. Ik was er nu toch, dus gaan. Koud en nat de berg op. Vreselijk zware stukken waar ik 39x28 niet meer rond kreeg. Twee keer even gestopt bij een maria beeld. Bijna boven ging de regen over in natte sneeuw, en bovenop werd het echte sneeuw. Daar was ik dan, maar ik bleek de warme kant beklommen te hebben. De weg naar beneden was een hel. Sneeuwhopen dwongen me met bevroren handen rakelings langs de afgrond te suizen. Compleet bevroren kwam ik terug op de camping, waar mijn zwangere vrouw inmiddels ernstig bezorgd in de auto zat. Ze moest me van de fiets helpen en onder de douche zetten. Een SUPERKLIM die ik vanwege dit verhaal nooit meer vergeet.