Tre Cime di Lavaredo - Misurina

Fantastische legendarische klim gefietst op 3/08/12.
Bij de start aan het Misurinameer kan men bij klaar weer Rif.Auronzo,je eindpunt boven aan de Tre Cime,zien. In het begin van de klim is er reeds een zeer stijle halve kilometer (16%) als voorsmaakje van wat de laatste kilometers komen gaat. Na het Lago Antorno gaat het wonderwel zelfs even bergaf om na het tolpunt zowel stijgingspercentage (nooit meer onder de 10%)als hartslag definitief de hoogte in te jagen. Beestige zware klim tussen de rotsmassieven.Niet te verwonderen dat in 1981 Italiaanse renner Battaglin hier als eerste ooit het tripple cranckstel introduceerde.Toen nog futuristisch nieuw maar nu was ik heel blij er gebruik van te kunnen maken.Boven op het terras van de berghut kan men genieten van het fabelachtig panorama want onderweg had ik er zwalpend over de weg weinig van gemerkt.
Practisch:brede weg,14 tal ongenummerde haarspeldbochten,late voormiddag is ideaal om te fietsen omdat dan de vele dagtoeristen reeds naar boven zijn gereden.
Opmerking:De Tre Cime toppen komen anders voor dan op de talloze fotos die we kennen omdat we de zuidflank opfietsen en geen zicht hebben op hun noordelijk ansichtkaartzijde.
Persoonlijke score: *****5***** de max!!!

Ik heb de klim 6 maal beklommen 5x vanuit cortina
Tre crocci en 1x vanuit Toblach .Dit in de jaren
2002,2003,2004,2006,2007,2010 .Steeds indrukwekkend ,bij elke beklimming krijg ik meer en meer respect voor de persoon eddy mercx .Ik schat dan ook zijn prestatie van toen hoger in als zijn werelduurrecord .
Mijn score 5

Een kuitenbijter eerste klas! Het tweede deel is heftig stijl. Destijds gereden op 42x28. Met een compact van 34 voor zal het iets makkelijker lopen.
Het is echt harken met stukjes van 7/8 km per uur. Wel een kick als je fietsend boven geraakt!

Eens in Misurina aan het kristalheldere meer die de bergen weerkaatst start de klim onmiddellijk na de eerste rechtse bocht. Meteen steil omhoog en dan weer naar beneden. Blijkt dat voor de Laveredo nog een vervelend stukje zit. Voorbij de tolhuisjes valt de eerste kilometer nog meer. Maar dan begint het. Trekken en sleuren, ritme zoeken waar je nog kan. De mooie omgeving verdwijnt in de zweetdruppels. Hectometers worden afgeteld. Allen een Eddy Merckx kan hier op deze flanken presteren (1968 giro dItalia). Wie de klim beklimt zal begrijpen dat men heden ten dage nog spreekt over zijn memorabele prestatie. En dan nog in ijzige kou en sneeuw. Driemaal hoera voor deze klim.