Prada Alta - Castello di Brenzone

Tijdens mijn laatste week aan het Gardameer moest ik deze klim bedwingen,het was nu of nooit! Twee jaar geleden heb ik een dappere poging ondernomen op de racefiets, echter met 34/26 kwam ik niet eens tot de helft. Dit jaar had ik een 34/29 gestoken en de nodige training achter de rug voor de Alpe du Roche (een alternatief voor de AlpeduZes) maar ook nu moest ik het toch echt opgeven bij bocht 11 (van de 21).Onderweg even stoppen om op adem te komen, staat daar een Nederlandse familie met verbrande koppelingsplaten die zich afvroegen wat een Nederlander op de fiets op deze berg te zoeken had:dit soort uitdagingen moet je niet proberen uit te leggen aan non-cyclisten.Terug op de camping in Garda direct besloten om de volgende dag een nieuwe poging te ondernemen op mijn ATB. Dit bleek een goede keuze, want met slechts een stopje voor een foto kwam ik boven na 1 uur en 12 minuten. Onderweg zie je veel lekke binnenbanden liggen waarschijnlijk van dalers die te warme velgen hebben gekregen van het remmen. Bijna boven zag ik ook nog de sporen van een uitgebrande auto, het zegt allemaal genoeg. Uiteraard kwam ik helemaal happy terug op de camping, mijn vakantie was nu meer dan geslaagd!

Mijn persoonlijk oordeel:

Tijdens vakantie aan Gardameer deze voor mij onbekende berg beklommen. Wij waren geattendeerd op deze steile beklimming door de uitbater van restarant Edelweiss in Prada, vlakbij de kabelbaan. 10 september a.s.is deze bergnhetndecor van de jaarlijkse Extreme Race, een wielerwedstrijd deze berg op....! Met frisse moed begon ik op mijn mountainbike op licht verzetje te klimmen, maar de moed zal je haast in de schoenen zakken, wat een steil ding zeg. Voor hollandse begrippen te vergelijken met de Keutenberg, maar dan wel 6 kilometer lang. 21 haarspeldbochten tel je hijgend af, snelheid rond de 5 km per uur, je valt net niet om. Regelmatig even stoppen om uit te puffen en te drinken. Lopen is geen optie, is net zo zwaar. Doorbijten dus, soms al zwalkend over de weg. Je komt hier niet veel fietsers meer tegen. De fraai uitgedoste Italianen rijden hun rondjes voor mijn gevoel alleen langs het Gardameer. Het wedstrijdparcours is officieel 10 km lang. De start is in het dorpje Assenza, aangegeven met een duidelijk bord. De eigenlijke klim is 6 km lang en ongemeen steil, met uitschieters tot 23% volgens mijn Polar. Geweldige kick om deze beklimming te bedwingen. De afdaling is gevaarlijk. Mijn schijfremmen werden onverantwoord heet. Mooi!

De Prada Alta. Waar zal ik beginnen? Eerst een korte inleiding: Ik verbleef in de zomer van 2008 bij de Agricampeggio bij Castelleto. @Jules: dit is dus niet de zware variant die hier beschreven staat maar een op zich ook al hele pittige klim. Ik zag flink af en kwam bijna geen fietser tegen. In San Zeno di Montagna werd dat wel anders! Ik belandde in een waar Italiaans fietsfeest met honderden coureurs die allemaal vanuit Verona en Torri del Benaco de klim hadden gemaakt, veel makkelijker dus. Erg leuk om te zien, er reed zelfs een Bettini lookalike rond! Boven op de klim in Prada Alta kon ik niet verder, alleen per MTB naar boven. Ik wilde toch wat hoogtemeters maken en keek naar de andere kant van de klim. Allen maar rood in het hoogteprofiel dat op een muurtje hing. Twee oude Italianen raadden me het met handen en voeten af. Gevaarlijk! Nooit alleen doen, en zeker de afdaling niet! Ik was wel eigenwijs maar niet zo erg, dus ik nam hun advies deels ter harte en daalde af naar Torri del Benaco. Mooie afdaling! De klim liet me echter niet los dus ik begon -heel slim - net na de middag in de hitte aan de klim. Ik sluit me aan bij de anderen, dit had ik nog nooit meegemaakt, alles is kinderspel bij deze berg. Ik ging vanuit het begin bij de kerk vol op de pedalen en mijn hartslag ging boven de 180 om er niet meer vandaan te komen. Alleen maar stoempen. Ik wilde wel omkeren maar had iemand die in het ziekenhuis lag beloofd de klim voor hem te doen. Opgeven was dus geen optie. Onderweg kwam ik twee mensen op de MTB tegen die nauwelijks konden afdalen. Inderdaad levensgevaarlijk. Onderweg was mijn drinken ook op, want ik heb nog nooit zo lang over 7 km gedaan. Ik stond ook tot driemaal toe stil in een bocht, gewoon om even de hartslag te laten zakken. En om van het uitzicht te genieten natuurlijk...;-) Eenmaal boven passeer je nog een kloof met alleen een lintje ervoor. Ook niet ongevaarlijk, wel heel mooi. Met afstand de zwaarste klim die ik ooit gedaan heb. Ik was blij hier te lezen dat ie inderdaad zo zwaar is. Was goed voor mijn ego. Dat kreeg daarna echter weer een knauwtje, bizar: er is nameijk een Italiaan die deze klim dus in zijn geheel OP ZIJN ACHTERWIEL rijdt... Zien is geloven: www.youtube.com/watch?v=lhc9EUGK140 Kortom, de ultieme klim voor wie echt af wil zien.

Na een jaar te hebben gewacht ben ik op zondagochtend 18 juli 2010 de uitdaging met de "Prada Alta" aan gegaan. Geloof me, evenals eerdere schrijvers, is deze berg een hele kluif en een verkenning van je eigen grenzen. Vanaf Torri op de rondweg moet je bij Porto Brenzone het plaatsbordje "Castello" aanhouden. Hiermee kom je op de klim die in het begin nog redelijk te doen lijkt. Inderdaad vanaf het kerkje is het gedaan met alle twijfels en klim je tot aan de top onverminderd boven de 15%, sommige stukken zelfs 20% en mijn Polar gaf op een enkel moment het ongelofelijke percentage van 29% aan. Ik ben 3 x gestopt (1 keer een tegenligger, een keer wegwerkzaamheden en een keer voor een foto). De stops heb ik gebruikt om even op graad te komen. Een ongelooflijk zware klim die ik deed met een triple met het kleinste blad 27 achter. Boven aan de top na de foto even doorrijden naar Prada => hotel/restaurant “Edelweiss” voor een bak koffie bij eigenaar Pietro. Verplichte kost voor mensen die van uitersten houden.

Na een jaar te hebben gewacht ben ik op zondagochtend 18 juli 2010 de uitdaging met de "Prada Alta" aan gegaan. Geloof me, evenals eerdere schrijvers, is deze berg een hele kluif en een verkenning van je eigen grenzen. Vanaf Torri op de rondweg moet je bij Porto Brenzone het plaatsbordje "Castello" aanhouden. Hiermee kom je op de klim die in het begin nog redelijk te doen lijkt. Inderdaad vanaf het kerkje is het gedaan met alle twijfels en klim je tot aan de top onverminderd boven de 15%, sommige stukken zelfs 20% en mijn Polar gaf op een enkel moment het ongelofelijke percentage van 29% aan. Ik ben 3 x gestopt (1 keer een tegenligger, een keer wegwerkzaamheden en een keer voor een foto). De stops heb ik gebruikt om even op graad te komen. Een ongelooflijk zware klim die ik deed met een triple met het kleinste blad 27 achter. Boven aan de top na de foto even doorrijden naar Prada => hotel/restaurant “Edelweiss” voor een bak koffie bij eigenaar Pietro. Verplichte kost voor mensen die van uitersten houden.

Vorige week een paar keer vanaf Garda naar Prada geklommen, een mooie klim van zon 25 kilometer, maar steeds bij de liften in Prada omgedraaid. Laatste rit toch maar eens doorgereden en op de genoemde klim (in afdaling) terecht gekomen. Ik ben enkele MTBer tegengekomen en slechts 1 wielrenner. De afdaling is al een hele kunst met het constante remmen. Het is een bloedlinke klim die alleen met goed materiaal (triple of MTB)en dito conditie overwonnen kan worden. Recreanten en dagjesmensen hebben op deze klim niets te zoeken. In 2010 staat hij op mijn verlanglijstje.

Mijn persoonlijk oordeel:

In 2007 wou ik nog een keer een tocht op mijn mountainbike maken. Ik vond een route die wel zwaar maar niet extreem zwaar leek. In praktijk bleek de klim in deze route evenwel de zwaarste die ik ooit heb gedaan. Vanaf het meer gaat het direct steil omhoog. Nadat het kerkje gepasseerd is beginnen de haarspeldbochten en is het 7 km lang afzien en nog eens afzien. Ik heb tijdens deze beklimming voor het eerst in mijn leven serieus overwogen om om te draaien want het was werkelijk een helletocht. Ben uiteindelijk fietsend op mijn mountainbike bovengekomen ( teller gaf 5 km per uur aan ) hetgeen ik voor iemand van 51 jaar al een hele prestatie vond. Ik heb vele beroemde alpen en pyreneeen cols gereden en ik wil beamen hetgeen de heer Horemans schrijft deze klim valt met niets te vergelijken hij is lood en loodzwaar. De Ventoux, Tourmalet, Izoard, Champs, Redoute, Stockeu zij verbleken gewoon bij de moeilijkheidsgraad van deze klim. Dus voor de echte liefhebber: wil je echt een keer in je leven echt bergop rijden ga deze klim doen en ervaar wat het is om tot je grens te moeten gaan. Het is inderdaad aan te raden om hierbij een tripel te gebruiken en de klim liefst in de ochtend te doen als deze nog in de schaduw is.

Mijn persoonlijk oordeel:

Klim die je van de eerste tot de laatste centimeter laat afzien. De klim kent zeer weinig tot geen momenten van enige recuperatie, de haarspeldbochten die er zijn laten weinig tot geen daling van het stijgingspercentage merken... Heb deze klim in het totaal nu een tiental keer gedaan...beste tijd : 30min 12 seconden. Ondanks alles toch een aanrader

In de zomer 2007 naar Prada Alta geklommen. Per toeval afslag langs Gardameer genomen om een bergtochtje te maken.Door Biaza,Fasse,Brenzone en San Zeno di Montagna gefietst. Onderweg langs camping "Agricameggio gekomen.Was soms zo steil dat ik niet durfde stoppen doordat ik niet op tijd uit de clips zou kunnen komen.Prachtig zicht op Gardameer.Een hele kluif die ik niet zonder triple had kunnen volbrengen.Mijn vraag is nu of dit inderdaad die zware route is die op de 16e plaats van zware beklimmingen staat.

Ik heb de Alta Prada beklommen in de zomer van 2007. Ik heb deze klim ontdekt in het boek fietsen nabij de Italiaanse merenvan Alex Polfliet . Hierin stond de klim perfect beschreven en wist ik waar ik voor stond. Hij word de allerzwaarste klim van Europa beschreven en ik deel deze mening tot dusver. Het werd aangeraden om er met een triple aan te beginnen, maar ik had een compact (34-25) steken. Het is toch wel aan te raden om voor triple te kiezen. Ik was toen 25 jaar, goede conditie en ben wel tot 3 maal toe (echt) moeten stoppen. Je mag al veel cols gedaan hebben, dit heb je nog nooit gezien. Vanaf het begin (kerk Castello) is het steil recht omhoog, je neemt een aantal keer een haakse bocht en telkens denk je, van dit moet nu toch eens eventjes minder steil zijn. Vergeet het, in het rood gaan en sterven tot boven. Halverwege kan je eventjes op adem komen,een iets vlakker stukje dan, daarna terug recht omhoog. Ondertussen zijn er wel mooie zichten op het Garda meer en je passeert ook een serieuze diepe ravijn. Een aanrader voor iedereen die echt is wil kapot gaan op zijn fiets.