Plateau de Beille - Les Cabannes

De klim start meteen buiten het dorpje Les Cabannes en doemt als een muur op. Relatief gelijkmatige klim. Wel constant tussen de 7 en de 9 %, zwaar dus. Voordeel is dat je het grootste deel van de klim kan genieten van de schaduw van de pijnbomen. Enkel de laatste 3-4 kilometers worden afgelegd in een open vlakte. Deze laatste kilometers zijn trouwens iets vlakker. Af en toe onderweg enkele mooie vergezichten. Boven op de top is een grote parking en een skigebouw. Dus een cola of een koffie drinken op de top zit er niet in. Opgepast ook voor enkele putten tijdens de afdaling net als de koeienvlaaien.

In de laatste week van onze vakantie in de Pyreneeen (begin augustus 2007) hadden we een prachtig stijlvol oud huis gehuurd in Verdun dAriege, gelegen in het dal tussen Tarascon en Ax-les-Thermes en precies tegenover het Plateau de Beille. Deze berg is sinds 1998 opgenomen in de Tour de France en was een week geleden nog het toneel van het gevecht tussen Rasmussen en Contador. De col is inmiddels al historisch aan het worden, want daarvoor waren daar al (soms beslissende) etappeoverwinningen behaald door grote namen. In 1998 was het Pantani voor Ulrich, in 2002 Armstrong voor Heras en Beloki en in 2004 nog eens Armstrong en toen voor Basso. Nadat we de col eerst met het gezin met de auto waren opgegaan (en die had al de nodige moeite op sommige stukken en in de bochten ) ben ik, na toch nog wel enige twijfels vanwege ook slijtage in mijn linkerheup, op een ochtend op mijn Koga racefiets naar Les Cabanes afgedaald en heb de klim in mijn eentje gedaan. Mijn klimervaring in het hooggebergte is nog gering. In mei dit jaar heb ik onder leiding van Hennie Kuiper met de Gelderlander Alp dHuez gedaan en eerder in de vakantie de Col de Peyrisoorde. Dus tegen een buiten-categorie col kijk je dan behoorlijk tegenop. Vlak nadat je bij het marktplein in Les Cabanes afslaat begint eigenlijk de klim al. Na een paar honderd meter staat het informatiebord met het stijgingspercentage en het hoogteverschil. En vanaf het begin is het al stevig klimmem met een stijgingspercentage oplopend naar 8%. Er is eigenlijk geen stukje plat waar je op adem kan komen, ook niet in de bochten. Kilometerslang rijd je door de bossen en soms kan je naar beneden in het dal kijken. Op de weg zijn talloze teksten geschilderd, vooral de Spanjaarden zijn flink bezig geweest voor Contador en Sastre. Maar ook fans van Tom Boonen en toch ook een paar landgenoten - "Boogie" -hebben op het wegdek gekalkt. Slechts eenmaal kom ik Rasmussen tegen; tekenend voor de afgelopen Tour. Soms zijn het lange stukken en dan weer enkele kortere bochten. Na elke kilometer staat een bordje met het de afstand en het stijgingspercentage. Halverwege wordt de klim zwaarder en bereikt hij de 10%. Ik haal een Fransman in en rijd een stuk met hem op. Hij zit in een lager ritme en zegt tegen me dat hij het het doucement wil doen. Ik groet hem a bientot en fiets weer in mijn eentje verder. Na ongeveer 12 km wordt het landschap kaler en kom je eigenlijk op het Plateau. Veel stront van de loslopende koeien. Na nog enkele stijle bochten wordt het minder stijl en bereik je de grote parkeerplaats met het skicentrum en restaurant. Het is hier een langlaufski-oord. Na mijzelf te hebben getrakteerd op cappuccino met taart ben ik de afdaling begonnen en dat is vooral kilometers lang in je remmen knijpen. Al met al vond ik de klim lastiger en zwaarder dan Alp dHuez. O ja, mijn tijd was 1 uur 37 minuten.