Pico de Veleta - Granada

In de maand juli 2011 nogmaals de Pico Veleta beklommen. Nu vanaf het sportcentrum in de Sierra Nevada waar ik als masseur een driewekelijkse hoogstage deed met de Nederlandse achtervolgingsploeg. Kon nu wel tot de top komen, op de laatste 50 meter na die niet te fietsen zijn. De beklimming is in mijn achting gestegen. De KNWU selectie heeft de klim ook gedaan vanaf Granada en de mannen waren in 2.50 uur boven zonder het uiterste te hebben gegeven.

In de zomer van 2010 heb ik met Le Champion de Ronde van Spanje gefietst. De 1e etappe was van Malaga naar Granada. De oven van Spanje. Dag twee stond alleen de beklimming van de Pico Veleta op het programma. In de ochtend vertrokken vanwege de te verwachten warmte. Het is een prachtige rit naar de top. De uitzichten mogen er zijn. Maar om nu te zeggen dat het een lastige klim is, nee het veel mee. Pas op het eind van de klim, als het asfalt ophoudt te bestaan dan is het vooral uitkijken waar je fietst. De absolute top bleek onbereikbaar doordatv er nog al wat sneeuw lag. Als ik hem zou moeten rangschikken dat haalt deze klim de top 10 bij verre niet. Maar dat maakt het niet minder leuk om.

Mijn persoonlijk oordeel:

Vorige week 4 aug, terwijl het in het dal zo`n 40 graden was, `sochtends om 9:15 vanuit Capileira begonnen. Dankzij verhalen op internet wist ik ongeveer wat me te wachten stond. Was alleen bang dat de 4,5 liter vocht die ik bij me had niet voldoende zou zijn. Heb steeds om het half uur iets gegeten en continue slokjes water genomen. Was wat heiig waardoor de zee niet te zien was. Wel een schitterende tocht, ben Drunense Duinen gewend, dit is iets mooier!! Uiteindelijk viel de tocht mij mee. 5 uur later was ik boven. (incl pauzes) De afdaling was super maar wel gevaarlijk, enkele keren bijna van de fiets gestuiterd omdat ik toch de verleiding had veel te hard naar beneden te gaan. Vanaf de parkeerplaats was het vooral een sport auto`s in te halen! Anderhalf uur dalen later, was mijn vocht op. Precies genoeg en dat hartje zomer!! Zou de tocht graag nog een keer doen. O ja; toen ik `s avonds naar mijn zadel keek stond deze opeens wel erg scheef. In de afdaling zulke klappers gemaakt dat mijn zadel en pen krom waren. Onderweg niets gemerkt gelukkig!

Mijn persoonlijk oordeel:

Let op: mijn verhaal betreft de zuidzijde (onverhard) vanaf Capileira en niet de noordzijde vanaf Granada (grotendeels asfalt), waarover de 2 andere verhalen gaan! Het profiel is kennelijk van de noordzijde. Wie heeft een profiel van de zuidzijde???

Mijn persoonlijk oordeel:

Dubbel gepiekt De klim vanaf Granada is niet moeilijk (6-7%) maar lang (50 km). Gewoon doorfietsen; alleen de laatste 12 km is lastiger. Maarrr: de zuidkant moet je nemen! De Pico zie je vanaf Capileira (1432m) al direct 32km verderop bij het sneeuwveldje liggen. De eerste kilometers zijn asfalt maar dan begint het echte werk: alleen een ATB is hier geschikt. Na de slagboom op 2150m. gaat het 8-9% over de kam naar het uitzichtpunt Alto de Chorrillo (2727m.) met uitzicht op Trevelez: het punt waar later de Nederlandse wandelaars in de problemen kwamen. We hobbelen in de beschutting van de Mulhacen (3479m.) naar 3000m. door het prachtige maanlandschap. Schrale zon, een winderige kloof, een stukje 15% (100m. lopen), het sneeuwveldje en we staan ineens op de winderige pas op 3229m. Nog even de laatste adembenemende 196m. stijgen en daar is het paaltje op de top. Geweldig uitzicht in de beschutting van een rots. De afdaling is onbeschrijflijk mooi. De eerste 15km. doen we stapvoets. Vanaf het uitzichtpunt op 2727m. kunnen we ons meer laten gaan maar de gaten in de weg blijven verraderlijk. Vier dagen later sta ik er weer boven, in de sneeuw. Zie voor mijn beschrijving zuidzijde: www.cycletours.nl en dan bij reisbeschrijvingen.

Mijn persoonlijk oordeel:

Tijdens een wandeltocht in de Sierra Nevada terechtgekomen in skidorp Prado Llano (ook wel bekend als Sol Y Nieve), halverwege de klim nar Pico Veleta en vanuit daar per gehuurde mountainbike de Pico Veleta beklommen. Van onderuit het dorp een zware klim tot de doorgaande weg richting Veleta (400 m stijging in 6 km). Tot 2900 meter redelijk, daarboven slaat zuurstoftekort toe. Vanaf daar daarom in korte stukken verder omhoog, maar uiteindelijk een droom vervuld: het hoogste punt bereikt! Fascinerend om zelfs in juli nog tussen de sneeuw door te fietsen. De terugweg is uiteraard prettig (zonder trappen 1 uur lang afdalen), maar wel goed aankleden, zelfs in de zomer kan er een straffe koude wind staan.

Mijn persoonlijk oordeel:

In 2004 beklommen. Niet met een racefiets tot helemaal boven te beklimmen wegens "wegdek" vol scheuren, putten en losliggende keien eens boven 2500m (erosie). Wel met MTB en dan nog had ik alle moeite (heb wel evenwichtsstoornissen) om elke meter fietsend af te leggen en recht te blijven op het woeste keienpad net onder de top. Je ziet redelijk wat fietsers onderweg maar heb geen enkele gezien op de echte top. Waarschijnlijk maken de meesten rechtsomkeer aan de slagboom (vanaf hier mogen geen autos meer door) op 2500m aan het Parador de Sierra Nevada. Geen simpel klimmetje maar veel voldoening eens boven, waar je ook een schitterend uitzicht hebt op de Mulhacén en de Sierra Nevada. De beloning volgt met een prachtige en technisch niet moeilijke afdaling van meer dan veertig kilometer waarbij het dikwijls lijkt of er een reuzenhaardroger in je gezicht blaast. Niet voor iedereen weggelegd dit beestje. Enkel in juli en augustus te berijden en dan nog soms afgesloten voor herstelwerken.