Passo dello Stelvio - Prato

Stelvio vanaf Prato beklommen tijdens vakantie bij Caldonazzo meer deze zomer. Met 4 man van de camping naar Prato gereden. Het was prachtig weer. 10 uur vertrokken. De eerste 10 km zijn goed te doen en je moet oppassen niet te veel te geven. De laatste 15 km zijn adembenemend mooi met uitzicht op de gletschers. Op een gegeven moment zie je de top liggen met alle bochten nog te gaan, Prachtig. In 2.15 uur boven. De klim is mooi regelmatig dus je komt lekker in je ritme. Vond de klimmen bij Caldonazzo meer, bv Passo Manghen en Kaiserjagerweg zwaarder.

Ik heb de Stelvio in mijn studententijd gereden vanaf Spondigna in 1.48. Dat was in 1986.
Sindsdien staat deze berg in mijn geheugen gegrift. Ik wil binnen enkele jaren nog eens een poging doen, zien hoe groot het verval in tijd is, maar vooral om de 48 haarspeldbochten te ervaren. De Oostenrijkse schriver Thomas Bernhard schreef boeiend over een wandeling in het Ortler massief.
Het blijft een aanrader voor iedere wielrenner, ook al kom je met afstappen boven, de natuur onderga je het best op de fiets (of te voet)
Noot: ooit zei een van onze pelotongenoten op de grand Ballon, waar hij en een ander moesten lopen vanwege de gemene hitte: als ik betere schoenen had gehad had ik hem er nog uitgelopen...
ingo

Mijn persoonlijk oordeel:

Deed de Stelvio in juni 2011 met in het dal nog goed weer. Bovengekomen was het koud en winderig. Inmiddels ben ik rugpatient en heb tijdens deze klim alles wat in mijn karakter zit moeten aanspreken om boven te komen zonder afstappen. Het decor is werkelijk adembenemend maar wat is dit een rotberg! Ik vind mezelf geen slechte fietser (ook geen topper overigens) maar dit is voor mij gewoon teveel van het goede. Ik zie het beetje als 2x de Alpe dHuez. Op de top was het zoals gezegd gewoon koud maar dat gevoel kan ook versterkt zijn geweest door de inspanning. Toch wel trots dat ik überhaupt boven ben gekomen. Fietsen in Italië is toch gewoon weer heel anders dan in Frankrijk, zo blijkt.

5u 10 juni 2011. Vertrek met mijn beste vriend Roger naar Schlanders om de Stelvio te bedwingen.Wij hebben besloten om dit met onze MTB te doen, goedlopende bandjes er op en dan moet het lukken. Zaterdag een toerke losrijden naar de zonneberg!!Een aanrader voor wie deze niet kent!! Zondag morgen stralend weer en wij vertrekken richting Prad.Rustig beginnen en niet boven 150 hartslag,ik moet mijn vriend geregeld laten rijden. Die dag is hij een stuk beter dan ik. Maar onze afspraak was samen de Stelvio op, en hij neemt mij op sleep. Geweldige genieten van de natuur, en tevens afzien om er tempo in te houden. In begin van de klim hunker je naar een bocht om af te tellen en net dan liggen ze ver uit elkaar, en daar is het wel zeer stijl, al lijkt het misschien niet zo.Eens de boomgrens voorbij zie je de volgende bocht voor u, en dat motiveert.Boven is het 4 gr met het zonnetje.De rugzak open en al de kleren die we bij hebben aandoen. Wij dalen naar Santa Maria Bruuu Koud.Een paar km onverhard maar adembenemend.samengevat is de Stelvio een klim die zijn eisen stelt.Een goede conditie is er een van.

Heb stelvio in 2005 opgefietst,heb dit toen opgedragen aan mn alerbeste vriend die een paar weken voordien tijdens een fietstocht overleden was .Normaal was het gepland dat we dit samen deden .Indruk :kan alleen maar bevestigen wat de meeste schrijven wonder mooie klim wordt niet voor niets de Eiger of de Everst genoemd door de collega cyclostoeristen . Socre 5 .

Dit is de allermooiste van allemaal. De eerste 10 km doen mij denken aan de klim naar Les 2 Alpes (waar Pantani zijn Tour won). De laatste 15km aan Alpe DHuez (ongeveer zelfde procentuele stijging). Boven de 2300m begin je de ijle lucht te voelen. Ik zat niet stuk, maar had er wel last van. Even lucht moeten happen op 200m van de top (er staat een markering). De eerste bocht kom je pas tegen in Trafoi. Je moet er vanuit gaan dat je eerst Les 2 Alpes beklimt en dan een finale rijdt op Alpe dHuez zonder verpozing.
3 dagen later stond ik aan de Zoncola en dat is een doodoener (5km aan 15%). Pompen of verzuipen. Ik ben helaas verzopen.

Mijn persoonlijk oordeel:

Deed de klim op 21 juli 2011. Vertrokken in Prat bij 22 graden en aangenaam zonnetje. Eerste 10 km tot Trafoi mag je geen trap te veel geven. De 48 bochten werden zwoegen op karakter in een werkelijk adembenemend decor.Na 2u45 boven getrakteerd op hagel, waardoor de afdaling zeer gevaarlijk verliep. Uiterste concentratie was hier vereist, mede door het tegenkomend verkeer.
Tip: als opwarmertje, de klim van Gomagoi naar Sulden, slechts 9 km maar superzware klim. Reed met Campa triple 53/42/30 en achteraan 25 als kleinste versnelling gezien mijn respectabele leeftijd van 55 jaar.

Mijn persoonlijk oordeel:

in begin wa lastig maar op het door de adrenaline boven geraakt magisch en koud gevoel als boven op een van de zwaarste en hoogste passen van europa staat

heb de stelvio zopas beklommen met mooi weer, niet te warm... is een stevige inspanning en je moet goed doseren, maar het gevoel op de laatste meters is magisch... stelvio rules!!!

Mijn persoonlijk oordeel:

In juni 2010 de stelvio vanuit Nauders met 3 fietsvrienden twee keer bedwongen 1 keer ter verkenning en 2 dagen later als onderdeel van de dreilandergiro wat een geweldige ervaring om deze reus te beklimmen.
Voor een ieder die een uitdaging zoekt deze berg is een aanrader.

Beklommen op 14 september, half bewolkt en zeker niet te warm. Fenomenale klim met een prachtig zicht op de gletsjers van het Ortler-massief. De eerste kilometers tot aan Trafoi zijn ideaal om in de kadans te komen, gezien deze niet al te steil zijn. Nadien begint de eerste opeenvolging van haarspeldbochten in het bos tot aan het restaurant. Vanaf dan heb je de pashoogte in het vizier maar moet je wel nog een 20-tal bochten doen met nog meer dan 700 hoogte meters. Gedaan in 2uur en 20 minuten, zonder te forceren. Voor mij de mooiste col in Europa. Een must voor iedere klimfanaat

Op 22.08.2010 heb ik hem gereden. Ter markering van het feit dat ik dit jaar 6o ben geworden had ik mezelf de Stelvio beloofd. Inderdaad, er rijden veel motorfanaten op de pas en boven is het kermisachtig. Dat wordt meer dan goedgemaakt door de 48 haarspelbochten, het werkelijk fenomenale uitzicht op het Ortlermassief en het gevoel dat je een prestatie aan het leveren bent door jezelf en je fiets naar boven te hijsen. Ik heb veel gependeld tussen 35x25 en de 34x27. Dat was goed te doen. De temperatuur was prima, ook omdat ik al om half 10 vanuit Prad vertrok. Ik vind de klim wel wat op de Galibier lijken, alleen dan mooier. Overigens vond ik de Grossclockner die ik in 2009 reed zwaarder. Voor iedereen die hem eens wil proberen: zeker doen. Je wordt beloond door een prachtige col. O ja, ik heb er 2 uur en 8 minuten over gedaan, zonder maar iets te forceren.

Mijn persoonlijk oordeel:

De Stelvio...

We gaan de berg dit jaar voor de derde keer beklimmen. Last van motoren die ja voorbij komen suizen hebben we niet. Hoe dat kan? Ja, de Stelvio bike day. Elke laatste weekend van augustus is de berg dicht voor gemotoriseerd verkeer. Nou ja, een cancelara motortje zou kunnen ;-)

Het is echt een super mooi klim om te doen. Dit jaar dus voor de derde keer. 1 keer met schitterend mooi weer en vorig jaar zon beetje ijsregen bovenaan en dat was geen pretje. Zo snel mogelijk naar beneden om weer warm te worden. Hou dus rekening met het weer.

Mijn persoonlijk oordeel:

Vanuit Prato is dit een heerlijke klim. Eerst even de kans om in te komen, want de eerste kilometers zijn niet steil. Daarna prettig constant. Hij vlakt na 15 km heel even af, maar daarna weer tegen de 10%. Vanaf het begin had ik een lekker ritme en omdat de helling zo gelijkmatig is, bleef ik heerlijk in cadans.
In het dal startte ik bij 20 graden, op de top finishte ik in de hagel, bij 4 graden. Hou hier rekening mee!
De uitzichten zijn prachtig. Vooral als je in het laatste deel naar beneden kijkt, weet je niet wat je ziet. Fantastisch mooie klim.

Hoi, wij hebben de Stelvio, vanuit Prad, beklommen op een warme zonnige vrijdag, eind juni 2010. Eindoordeel is heel negatief.

Om met de leuke dingen te beginnen: fantastisch hoogteverschil, de haardspelden en het uitzicht op 5 gletsers zijn ongeevenaard. Maar de continue stroom van motorrijders (waarvan er heel veel vervelend, hard, lawaaiig en gevaarlijk rijden; en die vrijwel alle bochten afsnijden; afdalen tegen deze stroom in lijkt mij echt levensgevaarlijk!) is afschuwlijk. En de top is net klein madurodam met zon 10 foute souvenier-winkels en hordes van dagjes-touristen. Dit is niet het type col waar je na een stevige belimming wilt bovenkomen. Ik hoop dat de autoriteiten de col 1 dag in de week gaan sluiten voor motoren.

Gelukkig zijn er in de omgeving genoeg alternatieven:
1. Stelvio vanuit Bormio: slechts 300 hoogtemeters minder; heel veel motoren minder; en helaas ook 5 gletser minder
2. de gavia!!!
3. de umbrail pas: prachtige 1-sporige beklimming incl. hoogtemeters, haarspelden, rustig en zelfs 5km gravel (goed te doen met racebanden). Als je boven bent is het nog slechts 200hm naar de Stelvio dus die kun je dan ook nog meepakken! Deze route is ook een veilige afdaling vanaf de stelvio.

Voor mij geen Stelvio meer....

Mijn persoonlijk oordeel:

Op 24 juni 2010 weer mijn favoriete col beklommen. Hoe ouder ik word hoe beter ik indeel. Heb er weliswaar drie uur over gedaan, maar ging echt goed. Verval is 1 minuut per levensjaar. In 1995 deed ik er n kwartier sneller over. Advies, doe tot Trafoi geen trap teveel en eet en drink voldoende. De beloning en de kick in het laatste stuk zijn verslavend.

Beklimming of beter bekilming Stilfser Joch op 15 juni 2010 vanuit Prato in mistig en regenachtig weer in de namiddag. Vanwege slechte weer bijna geen motos. Stijgingsgraad doenbaar maar doseren is de boodschap want 24.5 km is een lange tocht naar boven. Gereden met een 34 vooraan en een 30 achteraan. Afgedaald aan 30 à 35 km/uur vanwege slechte zichtbaarheid, nattigheid en vooral verkleuming bij enkele graden boven nul.
Tweede beklimming vanuit Santa Maria (Zwitserland) op 17 juni 2010: prachtige valleien
en beduidend rustiger rijden. Het bekende onverharde stuk tussen km 5.2 en km 7.7 wordt op 21 en 22 juni geasfalteerd. Wij zijn één van de laatsten die de beklimming met het onverharde wegdek uitgevoerd hebben. Bovenop de top was het zo mogelijk nog slechter weer : SNEEUW!!! Dit maakte de afdaling weer gevaarlijk maar de voldoening was groot!
Bart en Luc Verschueren

Mijn persoonlijk oordeel:

Deze verschrikkelijke col in juli 1998 beklommen.
Kampeerde op camping Saegemuhle in Prato allo Stelvio. Is het begin van de klim. Eerste kilometers langs riviertje, bij bocht 44 begint het echte werk pas, Bij Rocca Bianca stijlste stuk. Kreeg motregen onderweg. Veel mist, weinig uitzicht. Na 2,5 uur op top. Wilde via Umbrail pas terug naar Prad. Te slecht weer. Afgedaald via dezelfde weg naar Prad. Kwam half onderkoeld aan op camping. Schitterende klim, alsmede geweldig vakantiegebied.

Beklom de fantastiche Stelvio reeds 4 maal (2007-2008-tweemaal in 2009): Vanuit Prad (916m) tot Gomagio(1256m)geleidelijke stijging langs de rivier.Nadien de eerste twee haarspeldbochten. Definitief bochtenfestival (nrs46/45)start bij buitenfietsen laatste dorpje Trafoï (1543m). Vanaf dan continu slingerend klimmen zonder rustpunt tot aan de boomgrens (2000m)vanwaar je de hele verdere klim tot aan de top in één blik kan bekijken.Een fantastisch en ontmoedigend gezicht.Elke keer weer boven op de top het onbeschrijfelijk euforisch geluksgevoel dat ik het gevecht van "ik alleen tegen de berg" en de ijle lucht weer heb gewonnen. practisch:Klom met campa tripple 53/42/30 met 29 als kleinste versnelling achteraan. Vertrok altijd in vroege ochtend (9u)om hitte en drukte te vermijden. WE dagen vermijden voor verkeersdrukte.Warme kledij zeker meenemen. (temperatuur daalt 1°C per 100 meter stijging).Informeren naar weersvoorspelling kan nooit kwaad in de bergen. Samengevat: een must voor elke bergfietser. Stelvio Forever 5++++ sterren

Als afsluiting van mijn vakantie heb ik op 21 juli 2009 de Stelvio van beide kanten beklommen. Om 7:30 gestart in Prad, om 10:00 boven, om 10:30 een colaatje in Bormio, om 13:00 totaal gesloopt weer boven en om 13:30 moegestreden maar voldaan na 3383 hoogtemeters en bijna 200 haarspeldbochten weer terug in Prad. Een vergelijk tussen de drie beklimmingen: Vanuit Prad: Constant stijgend zonder echt steile stukken of rustpunten. Vanuit Bormio: Veel meer afwisseling in rustpunten, steile stukken, tunneltjes en omgeving. Daardoor zwaarder maar ook mooier. Vanuit Santa Maria: Minder zwaar dan de andere twee omdat het startpunt hoger ligt, maar aanrader als je genoeg hebt van de drukte van de Stelvio. Als je hier 2 autos ziet is het veel.

Prachtige klim met uitsluitend 10% stijgingspercentages. Veel gemotoriseerd verkeer voornamelijk motos Heb de beklimming gedaan in augustus 2009 en gestart met mooi weer maar boven was het lichtjes aan het regenen en enorm gemist! Bij het omlaag rijden was het berekoud en was het hard aan het regenen en zag je zelfs geen bochten, onderweg in Franzozenhohe gestopt om iets warms te drinken. Gezien het grote hoogteverschil en de hoogte van de top raad ik iedereen aan om of het weerbericht lokaal te controleren of om voldoende warme kledij te voorzien.

Uitgedaagd door plek 33 op de lijst en de mooie fotos, besloot ik als afsluiting van mijn vakantie in Italie een toppoging te wagen. Na een nacht op camping Saghemuhle in Prad op 26-5-9 aan de beklimming begonnen. De eigenaresse waarschuwde me al dat het niet mogelijk was om volledig tot de pashoogte te fietsen omdat men bovenin nog sneeuw ruimt. Volgens haar gaat de col elk jaar pas op 1 juni open, maar kun je als fietser tot de sneeuwgrens doorrijden. De eerste 10 km vanuit Prad naar het dorpje Trafoi (1584m) gaat relatief eenvoudig, waarbij je vlak voor Trafoi de eerste haarspeld tegenkomt. Na het hotel van Gustav Thoni volgen de bochten zich in snel tempo op. Tussen bocht 45 en 44 een eerste slagboom die de helft vd weg overspant. Je fietst er eenvoudig langs. Vervolgens passeerde een man in een busje die iets in het Italiaans riep; ik knikte, en vervolgde mijn weg. De klim wordt door de steilere stukjes uitdagender. Helaas bij restaurant Rocca (1860m) is er een met hangslot afgesloten slagboom die verder rijden zonder afstappen onmogelijk maakt. Mijn avontuur houdt(na ~15km)op. Toch ben ik tevreden, zonder klimvoorbereiding, 80 min afzien. Reden om in de toekomst na 1 juni terug te komen om de hele klim te volbrengen.

Mijn persoonlijk oordeel:

Heb in 1979 deze wonderbaarlijke col beklommen. Niemand kende hem en in die tijd werd je voor gek verklaard daar op te fietsen. De Duitse benaming is "Stilfserjoch". Heb nog gelogeerd in het hotel van de tante van "Gustav Thöni" waar al zijn trofeeen stonden tentoongesteld. Hotel is/was gelegen tijdens de klim vanuit Prato. Geen kat te zien tijdens deze klim automobilisten begonnen zelfs fotos te nemen, was ik een curriosum? De 22 km in 2h gedaan niet slecht vind ik. Fantastische klim, mooi weer, mooi uitzicht wat wil een mens nog meer als herinnering? 1 spijtige noot, toen ik boven kwam zag ik als eerste gebouw..... een hot-dogkraam. De volgende dag de umbrail pass heb heb toen die dag vier keer de douane moeten passeren 2 keer per auto en twee keer per fiets, ene keer teveel voor die douaniers, vooruit alles uitladen uit die wagen. Ben nu aan t trainen om hem nog es te beklimmen, ook in 2h ik vrees ervoor.

Mijn persoonlijk oordeel:

In mei 2008 met de mountainbike de Stelvio beklommen.In Prad was het op dat moment 32 graden. Na eerst een bezoekje aan de kunstenaar In Prad met zijn totempalen ( wonderlijke man om mee te praten)uiteindelijk dan op pad. Met de mountainbike. De pas was eigenlijk afgesloten maar het was zo adembenemend mooi dat ik toch ben doorgegaan,samen met een zwitsers echtpaar. Geen zoevend verkeer;alleen je eigen ademhaling met een werkelijk uniek gezicht op het Ortllermassief. Noe hoger we kwamen, hoe hoger de sneeuwwallen totdat we, tot op 4 kilometer van de top echt niet meer verder konden.De sneeuwruimer stond daar geparkeerd om de laatste kilometers naar de top nog schoon te vegen.Verlangend om boven te komen heb ik een uur lang naar de besneeuwde weg naar de top gekeken, die zich als een mysterieus wit lint naar de top kronkelde.Wat een kanjer van een berg !!!

Mijn persoonlijk oordeel:

In 1981, 18 jaar oud, heb ik de Stelvio beklommen als onderdeel van onze vakantietocht van Nederland naar Italië en weer terug. Vier vrienden, eind VWO, met volledige bagage op de fiets. Worstelen van bocht naar bocht. Maar wel boven gekomen onder applaus!! De Stelvio staat in mijn geheugen gegrift.

Mijn persoonlijk oordeel:

Stelivo - de mooiste col in Europa. 48 bochten - en eens boven de boomgrens een zicht om u tegen te zeggen. De weg slingerend tegen de bergwand. De top in zicht maar nog toch nog zo ver. Eens in de regen, in de mist en bij zonnig weer naar boven gereden en toch blijft deze col overeind staan. 3x Hoera voor de Stelvio. U blijft nummero uno

Had mijn vakantie gepland in de omgeving van de Stelvio. Dimaro om exact te zijn. Globaal heb ik een route uitgezet:Dimaro, Gano, Romallo op 666 h.m., Brez, Fondo op 980 h.m., San Felice, Passo Pallade op 1518 h.m., Lana, Marlengo, Naturno op 529 h.m., Silandro, Spondigna op 887 h.m. , Stelvio op 2758 h.m., Bormio op 1217 h.m., Volfurva op 1780 h.m., Gavia op 2621 h.m., Legno op 1258 h.m., Passo Tonale op 1860 h.m., en weer terug naar Dimaro. 220 km, een totaal van 5200 h.m. De Stelvio is fantastisch, je gaat wel enkele keren kapot maar de bochten, de hoogte, de uitzichten maken veel goed. Een geweldige berg en iedere fiets-klim-liefhebber zou dit geschenk van moeder natuur eenmaal in zijn leven moeten bedwingen. Geweldig, Henry

Ik fietste de Stelvio als onderdeel van de Dreilandergiro, zonder meer een prachtervaring deze beklimming is qua natuurschoon zo mooi dat je de pijn vergeet en je op de top staat voor je het weet GEWELDIG!!!

we rijden in juli met 25 fietsers vanuit aalst naar de stelvio in 6 dagen wie kan, ons raad geven ivm met voeding en moeilijkheidsgraad van de stelvio.

In de periode tussen 1973 en 1987 fietste ik telkens gedurende drie weken vakantietrips vanuit heist op den Berg naar Italie, Oostenrijk, Zwitserland en Frankrijk. En tijdens sommige van die trips stond de Stelvio ook op mijn programma, in totaal ben ik er 12 keer opgefietst.