Monte Zoncolan - Ovaro

tijdens mn vakantie 2011 beklommen.
met een maat van me al een week rond het gardameer gereden, vanuit een huisje daar. dus gewend aan de warmte van het zonnige italie.

12/08/2011 ging t gebeuren, sochtends met mn vriendin +- 300 km gereden richting ovaro, fiets eruit, wat rustige km gemaakt om warm te zijn, wat gegeten onder in het dorpje en toen begonnen.....
van wat locale fietshelden aan t gardameer hoorde ik dat ik gek was om dit te gaan doen (met dit weer, 34 graden)...

vanuit ovaro richting t eerste dorpje... dorpje door, en daar stond ie, de poort naar de hel.. nog mooi versierd.

meteen kijk je tegen een ware muur aan...
de tekst op het spandoek was niet verzonnen, wat een klotebult.. het blijft onmundig stijl....
na de stijlste stukken zag ik de eerste van de befaamde tunneltjes... de laatste meter schieten aan je voorbij, mede door de mooie bordjes met fotos van alle grote wielerhelden...
het laatste bochtje door, nog ff knallen.. en boven... gelukkig was mn vriendin ook al boven, ff fotos maken... drinken/eten en lekker naar beneden (met de auto via andere kant)...

al met al een heerlijke fiets middag.... geweldige beklimming, wel ECHT ZWAAR..... maar zeker een aanrader....

Midden Juli deze klim gedaan, na een toch wel goede trainingsperiode. Eenmaal je de poort van de hel bent gepasseerd begint het echte werk en geraak je gewoon niet sneller dan 3-4 km/u. Na elke 20 meter denk je aan opgeven... Maar de borden van oude legendes als Merkx doen je verdergaan.
Eenmaal boven ben je blij dat je er bent. Monte zoncolan zeker een aanrader!

Mijn persoonlijk oordeel:

Eerst vanuit Tolmezzo naar Ovaro gereden. Hier nog even een gelletje gegeten. Daarna de Zoncolan op. Voor op de 30 en achter op de 25 naar Liariis gereden, over een verlaten weg. Op het pleintje in Liariis opschakelen om snelheid te maken. Je ziet een spandoek over de weg hangen met de tekst: de poort naar de hel. Je ziet de weg direct al rechtomhoog lopen, met het gevoel dat de eerste kilometer nog redelijk was. De hele Zoncolan op de 30 voor en 27 achter gereden. Na de beruchte bocht begint het geweld. 1 kilometer lang alle kracht eruitgooien om te blijven fietsen. Kilometerteller soms beneden de 5 km/h. Met 35 graden Celsius is dit niet te doen. De kilometer daarna vlakt iets af naar gemiddeld 17 %. Na ongeveer 5 kilometer is het mogelijk om in je ritme te komen. Je kan hem redelijk rond krijgen. De kilometer voor de drie tunneltes is makkelijk. Als je na het tunneltje de top kan zien, dan is het nog even afzien. Overigens is het laatste stuk 14 %, maar vol adrenaline gaat dit stuk makkelijker dan 14 % in het bos.
Deze klim is niet te doen op een compact. Je hebt hier minstens een triple voor nodig. Hij is verschrikkelijk om met 35 graden te doen.

Mijn persoonlijk oordeel:

Na voig jaar stond dit jaar weer de zoncolan op mijn lijst. Gisteren de monte crostis die ligt op enkele kilometers van de zoncolan.Ik had het wat rustiger aangepakt als vorig jaar, ben dan ook mooi boven geraakt,wat een voldoening toch blijft het een verschrikkelijk zware col buiten categorie Kom zeker nog eens terug.

Mijn persoonlijk oordeel:

Verschrikkelijk zware col.Vertrek vanuit Ovaro na 2km op het pleintje van liaris kan je even op adem komen daarna is het sleuren en trekken om overeind te blijven.Uiteidelijk toch boven geraakt, dacht bij mezelf nooit meer.Maar het is een microbe,twee dagen nadien langs de kant van sutrio iets minder lastig maar langer 14km doch de laatste 4km ook knap lastig.Heb al vele cols gedaan maar deze is buiten!!!buiten!!!categorie.

Mijn persoonlijk oordeel:

Op 25 mei 2010, 2 dagen na de passage van de Giro dItalia de Zoncolan vanuit Ovaro beklommen voor mijn helaas te vroeg gestorven fietsmaatje Siegie. De kilometer tot Liariss vallen in eerste instantie mee, maar na het passeren van Liariss is het vechten voor elke meter. Na 5 kilometer even gepauseerd omdat de hartslag naar 190 slagen/ min. ging. Na de pauze ging het plots stukken beter en was de top bereikt zonder ik er notie van had. Maar deze dag is mijn maatje zeker heel dicht bij me geweest! Per té Siegie!!!

niet te doen , niet te doen op 55 jarige leeftijd.
Never again. Ben voor de tunneltjes afgestapt.Volgende keer neem ik epo .

Mijn persoonlijk oordeel:

In het dorpje ovaro begint de weg al steil te klimmen. Even wat rust voor het dorpsplein van Liariis. Maar dan ziet je de weg de hemel in stijgen. De laatste 7,5 km staan om de 500m gemarkeerd met een foto van een wielerheld. Veel tijd om te kijken is er niet. Het is vooral trekken en sleuren om boven te geraken. De meters gaat traag onder de banden. Koersfiets met mtb-tandwiel 30 achteraan gemonteerd. Met 39/30 totaal geen overschot. Aan de tunneltjes kan je iets recupereren. Nu ja recupereren. De laatste kilometer is een bevrijding. Boven maar ook de in de klim ziet je wielerkunstwerken staan. De afdaling. Even lastig als de klim. Monte Zoncolan nooit meer.

Deze heb ik in 2008 beklommen en vind hem persoonlijk zwaarder als de mortirolo Wat een ongelofelijk zware klim is dit Ik kan me niet voorstellen dat niemand hier kapot op gaat! je krijg geen tijd om even op adem te komen het is gewoon vol gas continue Maar heb de top gehaalt! Nu de angliru nog en dan heb ik de 3 zwaarste cols gehad die in 1 van de 3 grote rondes zijn verreden!

waanzinnige klim.(Was er met cycletours 8 daagse tocht van bolzano naar bled (slovenie))daarna nog de makkelijke kant beklommen

Mijn persoonlijk oordeel: