Col du Galibier - St Michel-de-Maurienne

Toen ik deze klim deed, had ik vlak daarvoor de Galibier zonder problemen en tegen een stevig tempo beklommen vanuit Briançon. De eerste kilometers van de Télégraphe had ik echter direct door hoe laat het was. Ik wist dat de stijgingspercentages rond de 7 à 8% lagen, maar het voelde aan of ik tegen een muur op reed. Boven op de Télégraphe was mijn drank op en ik had helaas geen volgauto. Dodelijk als het 35° is. Tussen Valloire en Plan Lachat kreeg ik mijn fiets nog vooruit op de 30-27, maar het was meer stoempen dan fietsen. Aan Plan Lachat gestopt voor 25cl water à €3, maar dat waren maar druppels op een hete plaat. De laatste 8 kilometer afgezien als een beest. 6km per uur, hartslag continu 150, benen van papier. Dat je constant ziet hoe ver - én hoog - het nog is deed er geen goed aan. Dat ik toch nog tot boven ben gesukkeld, meer dood dan levend, is mijn grootste sportieve verwezenlijking tot nu toe. Toen ik terug in het hotel kwam heb ik 2 liter water ad fundum gedronken.
Grootste plezier is de afdaling, die is echt fantastisch. Uitdagend, maar niet te gevaarlijk. Een pretpark voor volwassenen.

Vanwege het uitzicht, de moeilijkheid, de historie en de afdaling: 5 sterren. Mijn enige tip: neem genoeg drank mee!

col du galibier beklommen 8 juli 2010 via col de lauteret daarna laatste 8 km naar col du galibier niet op tijd gekeken, via de lauteret vondt ik hem best te doen mooi ruig berglandschap het weer was ideaal zonnig juist boven wa fris met een snijdende wind , ik vind hem wel een aanrader en te doen zeker via de lauteret die best ook een mooie col is en zeker ni te steil, als ge beetje sportief bent en met een minimum aan training is hij zeker te doen in een woord mooie col die ge zeker is moet beklimmen

Dit jaar voor het eerste de via de Telegraphe over Col du Galibier. Hij is zwaar om overheen te fietsen maar wel goed te doen. Ik vind de klim naar de Telegraphe heerlijk om warm te worden. Alleen de laatste 6 km waarin circa 550 hoogte meters gemaakt moeten worden zijn echt zwaar. Vooral in combinatie met de ijle lucht. Het is uiteindelijk gelukt in een tijd van 3 uur en 5 minuten.

Hallo,

Dit jaar was ik kijker op de Galibier, we kwamen met de auto niet verder dan Lautaret. De weg naar boven was af gesloten voor autos. Dat is heel mooi om een vrije doorgang voor fietsers te hebben. Nu wil ik begin juni 2011 de Galibier beklimmen en ben aan het zoeken wanneer hij afgezet is voor autoverkeer. Kan iemand mij daar bij helpen? Frans spreek ik totaal niet dus op franse sites schiet ik niet zo veel op. Het lijkt mij een club die dit regelmatig organiseerd, er zal dus wel ergens een lijstje hangen.

Groeten Vincent

Kan iemand mij vertellen wat een goede tijd is voor de beklimming telegraph-galibier (34 km)?
Ik ben zelf geen fanatieke fietser en kan dus eigenlijk niet echt inschatten of mijn tijd van 2:17 acceptabel is of niet.

Mijn persoonlijk oordeel:

Tussen Valloire en Plan Lachat is het 10%. Met Garmin opgenomen. Het gemiddelde is lager i.v.m. een redelijk vlak stuk. Maar je snapt er niets van als je daar fietst, het lijkt vlak door de hoge bergen om je heen, totdat je achterom kijkt, of de afdaling doet langs dit stuk. 70km/h.

Op zondag 28 juni 2009 rond het middaguur via Col du Lautaret naar Col du Galibier geklommen. Een klim die verplicht op ieders lijst moet staan. Genoten van de fraaie vergezichten, het gevecht tegen de berg, de top bij het naambord en de afdaling. Bijzonder detail dat ik na de afdeling, bij het restaurant op Col du Lautaret na een uur in de zon als een complete rode kool weer op de fiets ben gestapt!

Van René gekregen. Vet klim, 39,4 km a 5,5%. Dat is geen kattepis. Maar wel gaaf. Nog bedankt voor de link van Bert of hoe heette die bôker? Groeten van Ralf

Mijn persoonlijk oordeel:

Graag had ik info of je arragementen kunt organiseren om met een groep van 30 à 40 personen de galibier te beklimmen? Zijn er organisaties die dit doen? [u kan zich wenden tot het forum of één van onze vele tour-adverteerders op de website raadplegen - CBB]

Mijn persoonlijk oordeel:

In 1992 voor het eerst gedaan. Toen nog zonder ervaring, twee studenten op fietsvakantie richting Nice. Met kampeerspullen en al, dus. Het was koud. Vanuit St. Michel al in de regen (kan iemand dat Le Châtelard eens weghalen?), en op de Télégraphe waren we al koud en moe. Maar we moesten en zouden er overheen, en dat hebben we geweten. Bij Plan Lachat kwamen er al autos met sneeuw op het dak naar beneden. Vlak onder de top viel nog wat verse sneeuw, de wind kwam er nog bij, zodat bij vlagen de overkant van de weg niet meer zichtbaar was. Bovenop: ijskoud en spekglad. En dat waren de eerste haarspelden naar beneden ook. Toen we op de Lautaret aankwamen was de slagboom dicht; men was gestopt met sneeuwruimen. We zijn maar in het hotel gebleven, die avond. Ik heb me die dag voorgenomen om nooit meer zon pas te doen. Daar heb ik mij niet aan gehouden. Alleen al de Galibier heb ik daarna nog een keer of vijf gereden. Schitterende pas. Ook bij goed weer de mooiste van Frankrijk.

Mijn persoonlijk oordeel:

Deze berg heb ik in 1999 beklommen tijdens de Marmot. Het is nog niet de hoogste berg die ik beklommen heb. Dat was dan in Italie waar ik de col du Stelvio (2756m) beklommen heb. De Galibier is moordend. Zeker de laaste 6 km als je de noord kant beklimt. Ik heb enorm agezien maar ben er toch over geraakt en dan nog LAlp Duez. Met een versnelling van 40 x 26 heb ik de gelibier beklommen en inclusief de ander cols. Zonder goede voorbereiding kan je er niet over met een duo tandwiel.

Mijn persoonlijk oordeel:

Galibier. Reeds 4x beklommen. Deze berg ligt me wel. Nog nooit afgezien of stuk gegaan. Eerst rustig tempo de Telegraphe omhoog. Het is daar dat de meeste hun energie verspelen. In afdaling naar Valloire niet bijtrappen maar recupereren. De eerst kilometers vanuit Valloire rustig aan en dan klein verzet tot aan Plan Lachat. Meestel heb ik dan nog genoeg reserve over om goed tempo te maken op de laatste 7 kilometers. Dat de laatste kilometer pijn doet zal niemand tegenspreken.

Mijn persoonlijk oordeel:

Na twee dagen wachten, het regende en het was erg mistig, stond de rit naar de Galibier op de rol. Naar het begin van de klim eerst even ongeveer 10 kilometer naar St. Michel de Maurienne rijden. Dat lijkt vervelend maar de ervaring leert dat het erg lekker is om even goed "in" te rijden. Aan de voet even gestopt, drinken, wat eten, jasje uit en helm af en starten maar. Nou, de Telegraphe, die je eerst over moet zoals jullie in de grafiek kunnen zien, begint meteen. Onder het tunneltje door en klimmen maar. Belangrijk is dat je zo snel mogelijk in een ritme moet zien te komen. En vooral denken: " man, man, man, wat is dit leuk" ook al lukt het niet direct om " in flow" te komen. De benen waren gewoon goed. Voor mijn gevoel vloog ik omhoog, ik kende geen verzwakking en de top kwam dan ook vrij snel in zicht. Alleen dan moet je nog een stukkie maar in dit geval maakte dat niet uit. Het was gewoon een lekkere rit en het zelfvertrouwen nam toe, voor zover dat nog kon. Boven aangekomen gegeten en gedronken, foto laten nemen door een Italiaan die een passerende auto belangrijker vond waardoor dus alleen mijn hoofd op de plaat staat, en begonnen aan de afdaling naar Valloire. Het was nog vroeg, de berg lag in de schaduw en de kenners weten dus wat dat betekent: steen en steenkoud. Ik zat te rillen op de fiets. Gelukkig kwam ik rap aan in Valloire, jasje uit, helm af, eten, drinken en verder voor een eindeloos stuk door een geweldig landschap. De vorige keer dat we hier reden werd ik op dit stuk volledig gesloopt: er kwam geen eind aan en het blijft gestaag omhoog lopen. Echter wat me nu overkwam: geen centje pijn!! Rustig en volledig in mijn eigen tempo reed ik richting Plan Lachat. De omgeving was overweldigend! Ik kon gewoon om me heen kijken en doorfietsen: een prima ervaring, kan ik wel zeggen. Bij Plan Lachat even gestopt, gegeten en gedronken en even flink gerekt: het loodzware stuk zou beginnen: slechts 8 kilometer scheidden me van de top maar gezien de ervaringen van het vorige fietsbezoek aan de Galibier........bepaald geen makkie. Dus even diep ademhalen, kleding rechttrekken, opstappen en gewoon beginnen. Bruggetje over en vervolgens loopt de weg erg omhoog. De pijn bleef uit, de extra verhoogde hartslag bleef uit...ik een bui van overmoed overwoog ik om een tandje kleiner te schakelen...toch maar niet gedaan. De natuur is indrukwekkend: in een paar honderd meter stijg je enorm en zijn de uitzichten verpletterend. Met het om je heen kijken vergeet je de pijn in je lijf. Op den duur echter ga je je afvragen wanneer het nu even wat minder steil wordt: constant moet je kracht blijven leveren, niet verslappen en geconcentreerd blijven. Dat alles lukte me wonderwel. Slechts twee keer even de voet aan de grond voor een aantal snelle slokken waren nodig om op de laatste 500 meter van de top te halen. En dan het vreselijke laatste stuk: ik moest uit het zadel, slingerde over de weg, zag even zwarte sneeuw en wat sterretjes en achtte de tijd rijp om even een paar tellen te stoppen. Hijgend hing ik over het stuur om me vervolgens flink op mijn donder te geven: " dit wilde je toch zo graag....." Dus opstappen en de laatste 250 meter rijden. Aankomen is ronduit onbeschrijfelijk! De dingen volgens elkaar snel op:foto laten maken, jasje aan, eten, drinken, bellen en afdalen naar Valloire waar weer een beklimming wachtte: de Telegraphe, maar nu van de andere kant. Slecht vijf kilometer lang en ik moet zeggen dat het me meeviel, hoewel ik er van tevoren erg tegenop zag. Ook daar even weer bellen naar het thuisfront om vervolgens de laatste kilometers af te dalen en naar de camping te rijden. 98 kilometer later zat ik onder de luifel in een luie stoel.Ik voelde me ronduit geweldig! Het was een onvergetelijke rit.

Ik heb er lang over getwijfeld of ik wel iets wou schrijven over deze reus omdat ik er eigenlijk een liefde-haat relatie mee heb. Uiteindelijk moet ik erkennen dat hij tot de "topcols" van Fr behoort, maar het is niet de lastigste. Dat is de Parpaillon, Hij heeft maar 1 kant (deze van Saint Michel) de Lautaretzijde is niet vergelijkbaar. Hij is niet de hoogste, dat is voor Fr de Iseran (en niet de Bonette met die belachelijke cime of het doodlopend grindpad van de Pic du Midi). Het is niet de mooiste , dat is de noordkant van de Cayolle. Hij bestaat eigenlijk uit 2 cols waarbij de Télégraphe den boel steeds verpest omdat die lastiger is dan je eigenlijk als aanloop zou willen en tot slot doet men altijd of het stuk tussen Valloire en Plan Lachat een lachertje is. Dit is evenwel niet zo. Ook daar zijn stukken van 7% en meer. Ik heb die vervloekte Galibier nu al verschillende malen gedaan. Telkens met tegenzin. Soms met goede, soms met slechte en zelfs met heel slechte benen. Ik heb er alle weertypes meegemaakt en heb de beklimming ook gedaan met een ruspauze in het midden (overnachten in Valloire). En toch ondanks mijn betoog "contra" moet ik bekennen:"De Galibier is en blijft de Galibier, een col om met respect te behandelen." Ook al is hij nergens top, hij zit in elk aspect dicht bij de top (hoogte, natuur, lastigheid, variatie,...) Jammer dat men hem meestal als passant meemaakt (cfr aankomst in Briançon, of voorlaatste helling van de Marmotte,...). Wil je van de Galibier echt genieten dan moet je hem als enige hindernis op een dag programmeren. Allen daarheen. Mijn recept is:"Kruip tot in Valloire, bouw reserve in tot aan Plan Lachat waar je de eerste 2 km best zo traag mogelijk rijdt, laat tot slot laat je duivels pas los op maximum 5 km van de top of nog beter 3 want het einde is een verschrikking en ver boven de 2000 M."

LET OP!: Dit is de klim vanuit St. Michel de Maurienne en niet vanuit Le Chatelard!!! De andere klim, de Forclaz doe je trouwens ook niet vanuit Le Chatelard (en ligt ook niet in Zwitserland!, dus let even op de juiste data op deze site... [wordt gecorrigeerd - CBB] Over de Galibier: Dit is de zwaarste col van Frankrijk, en een schitterende klim. Ik heb m drie keer gereden in de Marmotte en ben er drie keer flink stukgegaan... DOEN!

Een uur geleden beklommen. Kolere wat zwaar! Vooral het laatste stuk met die haarspeltbochten. Een mooi uitzicht op de top trouwens.