Col de la Ramaz - Mieussy

De weg start steil naar het dorpje Mieussy waarna even een pauze wacht. Tot km 6 kan goed tempo aangehouden worden. In de verte ziet je de weg al hangen tegen de rotswanden met enkele tunneltjes als kenmerken op de klim. De weg slingert zich nu via enkele haarspeldbochten naar boven. De weg wordt smaller en waar de weg tegen de rosten hangt wordt de klim zwaar. Zelf de stijging in de tunneltjes valt tegen. Voorbij de laatste tunnel is het zwaarste voorbij. Door een mooie wijds alpenlandschap is de top al van ver zichtbaar. De laatse 4km is het uittrappen en genieten van de omgeving.

Voor het eerst in de hoge bergen, een nieuwe racefiets, in de Haute-Savoie, op een camping aan de voet van de Col de la Ramaz. Het is bewolkt weer, net te koud voor zomerkleren. We besluiten de Ramaz te beklimmen. Van de kant van Taninges gaat de weg eerst naar de Col de la Savoliere, om vervolgens nog een klein stukje naar de Razaz te stijgen. De Savoliere is op drie manieren te beklimmen: Via de hoofdweg naar Les Gets, via de normale D307, en op onze manier: Start vanaf het pleintje naast de rivier, direct achter de huizen aan het parkeerplaatsje omhoog. Deze weg is een kilometer korter dan via de D307, overbrugt hetzelfde hoogteverschil en is dus een totale verschrikking om mee te beginnen. Het is meteen 10 procent voor de eerste kilometers met uitschieters naar boven. Ik kom volledig stil te staan en moet twee keer afstappen voordat ik op de D307 terecht kom. De start via de D307 is daarentegen rustig. Met zon 5 procent klim je door het buitenwijkje naar boven, lekker warm draaiend en genietend van het uitzicht. De weg gaat verder door het bos, waar je kunt uitrusten of lekker vaart kan maken. De bochtige weg is stil en schaduwrijk. Ik doe het rustig aan, aangezien ik thuis al wel het profiel heb gezien. Vanaf het kruispunt met de D328 begint de ellende. Ketting op de lichtste versnelling, blik op oneindig en sterven. De laatste 4 kilometer naar de col de la Savoliere (bij het skiresort en de jeugdherberg) zijn zwaar, 9 a 10 procent met een uitschieter naar de 14 procent. Vijf haarspeldbochten moet ik door. Dit is het echte klimmen. Mijn benen voelen voor het eerst een stevige alpencol. Voor de geoefende klimmer is deze Ramaz geen probleem, maar voor mij wel. In mijn hoofd strijden enthousiasme en verschrikking om een hoofdrol. Heel plotseling houdt het stijgen op. De top van de Savoliere zie je niet aankomen, hij doemt op vanuit het niets na een rechtse doordraaier. Het bos houdt op en je rijdt het licht in. Twee kilometer verder ligt de top van de Ramaz, vanwaar het zeer mooi afdalen is over een soms erg slecht wegdek. Ondanks de steile stukken geen weg voor snelheidsrecords. Kies je ervoor om weer af te dalen naar Taninges, geef dan flink gas na de laatste haarspeldbocht. Daar is een flink recht stuk, steil naar beneden over goed asfalt, alle ingredienten voor meer dan 80 km/h. Wil je verder klimmen, dan kun je op de D328 links afslaan naar de Col de lEncrenaz om door te rijden naar Morzine. Daar kun je om het Lac de Montriond rijden om de prachtige Col de Joux Verte te beklimmen. Daal af naar Morzine en begin daar aan de beroemde Col de la Joux Plane.