Col de l'Izoard - Briançon

Vanuit het drukke Briancon (ga vooral eens de bovenstad bezoeken - enig mooi) klimt de weg geleidelijk met zelf enkel vlakke en dalende stukken. Na het oversteken van een bergrivier komt men in het wat verlaten dorpje Cervieres. Vanaf hier begint eigenlijk de echte klim. De weg slingert met 7 a 8% door een naaldbos. Eens boven de boomgrens ziet men al hoog de weg naar de top slingeren en heeft u steeds de refuge Napeleon in het vizier. De col wordt mooi en vergezichten zijn uw beloning. Na enkel lussen rond de refuge komt u boven op de immers koude en door de wind gegeselde berg. Een prachtig uitzicht loont de moeite om eens de tijd te nemen om uit te ruten en te genieten.

Mijn persoonlijk oordeel:

Dagboek col de lIzoard + col dangel ( fotos en meer routebeschrijving 2070 fietstocht van St-Truiden( B) naar Assisi (It)www.auctores.be) Ochtend nr negen, het is stil, alweer, wat zenuwachtigheid, eten ook, genoeg eten en preventief fourageren want twee cols buiten categorie de Col d’Izoard en de Col d’ Angel liggen in de blakende zon op ons te wachten. We moeten toegeven het weer zit ons mee. Ik maak de jongens graag wijs dat daar een studie van 50-jaar meteo-kaarten en weervoorspelling aan vooraf is gegaan om de periode van onze trip te bepalen. Ludo heeft niet geslapen, hij is altijd wat meer gespannen dan de anderen. Leo de ervaren rot in het klimwerk, gaat resoluut aan kop voor de eerste klim van de dag. Heeft hij een plannetje? Mark volgt in zijn gekende zwoegende stijl, Danny, Ludo gaan Walter vooraf, Dirk rijdt van me weg, juist ik ben ’s ochtends nog steeds niets waard…ik zie ze alweer van me weg rijden. Ik weet niet wat er gebeurt voor mij, maar het gaat stijl omhoog. Er zijn niet eens zoveel auto’s en zeker geen vrachtwagens, een teken aan de wand? We verlaten de bebouwing, en het landschap gaat meer en meer lijken op uit de plaatjes uit de reisgidsen, en op de beelden die we zien op de tv. De tour de France, zonder klank, zonder publiek, alleen de namen in wit verspreid over de straat laat ons weten dat we niet de eerste zijn en zeker niet de snelste. Veertigers met een jongensdroom, elkaar stiekem bekampen, met wat verborgen voldoening elkaar eraf rijden, inhalen, versnellen…..en onschuldig lijken. Virenque, Champion…toch goed dat we wat lectuur hebben onderweg. We weten begot niet hoe het er in de wereld aan toe gaat. Geen krant, geen radio, geen televisie…hoe snel de wereld bijzaak wordt als je gefocust bent op je eigen ding. De weg begint te kronkelen, draaien, haarspeldbocht na haarspeldbocht laat ons vermoeden dat we de top naderen. Maar alleen profrenners weten hoeveel bochten een top waard is. Ik haal wat mensen in en wordt op mijn beurt ingehaald, me niet laten verleiden om mee te gaan, want eens uit het ritme trap je zo op je adem. Een Française laat haar man in de steek, hij zigzaggend over de breedte van de weg, zij even aan mijn zij, vooraleer ze ook mijn tempo te traag vindt, ik zie haar gabarie verder en verder verdwijnen tot ook zij een bocht te ver is … En plots zijn er geen bomen meer, de zon , zweet, de lucht puur, fris, en daar is de top….in zicht. Nog even …. Fier laten we ons fotograferen op de top van den Izoard. Een wereldreizigster met heel wat “cool”, en al drie fietsmaanden op de teller, en heel wat meer cols dan wij ooit op ons palmares zullen krijgen, vat ons op het geheugenkaartje. Dalen dan maar op weg naar de col ‘Angel…is het angel van engel of zou het de angel van een wesp zijn, ….Ludo denkt het laatste en wil afhaken, maar we praten zo lang op hem in, …tot we de rode pet een bocht onder ons, op een paar honderd meter zien volgen. Nu is het elk voor zich. Veertig kilometers een brug oprijden, maar wel door een immens mooi landschap. Genieten, dit is genieten…al wil ik, net zoals de anderen af en toe mijn fiets langs de kant gooien. Maar even denken waarom ik dit doe, geeft me energie, ik voel me ontzettend rijk, rijk omdat ik de mogelijkheden heb om dit te doen, om van dit geschenk eindeloos genieten. De col d’ Angel is een plaaggeest, speels slingert de weg zich doorheen de vallei, en als je de top ziet en denkt er bijna te zijn, draait de weg 180° met een 12% stijging…en niet één keer. Op de weg staat 5KM….maar als ik op de kilometerteller kijk weet ik dat ik nog 25 minuten moet rijden…laatste harde kilometers, stipjes voor mij, achter mij, onder mij…maar we halen de top, zelfs de fiets van Ludo legt het hele parcours af. Op de top (2744 m) overschrijden we de Frans-Italiaans grens. Vanaf de top kijken we de diepte in, heel wat wellustig kronkelend asfalt, en zonder vangnet, Danny duikt de berg af, de anderen volgen als helgekleurde knikkers op een respectabele afstand, ik knijp ze, en daarmee bedoel ik niet alleen mijn remmen. Eens beneden delen we een kramp in de vingers, en vergelijken de de topsnelheden, tussen de 76 km en 86 km/uur. De remkabeltjes zo fragiel, de bandjes zo dun, en het lef heel wat minder dan toen we 20 waren. Ons vrouwen moesten het eens weten! Niet van dat minder durf hebben maar van die afdaling. We blijven vooruitsnellen, elke wielertoerist die voor ons rijdt, moet eraan geloven, want wij zijn op den Angel geweest en den Izoard, wat anders dan den Hallenbaye,…. Saluzzo…eindelijk rust, eten , Italiaans, pasta, wijn, en meer dan genoeg. Morgen is het rustdag dus moeten we even gaan stappen