Col de Platzerwasel - Munster

Vele wilde verhalen doch de klim viel eigenlijk wat tegen. De klim is wel pittig voor de Vogezen doch net iets te kort om stil te vallen. Na de top is het eigenlijk nog best pittig en gaat men tot 1.280m. Deze laatste 4km is men uit het bos en krijgt men voor het eerst mooie vergezichten.
In Munster zeker eens stoppen en naar boven kijken daar waar de ooievaars nestelen.

In augustus 2009 een deel van de etappe van de tour 2009 gereden. vanaf hier reed Heinrich Haussler solo naar Colmar. Ik reed vanaf Munster naar de Platzerwasel. De eerste kilometers zijn niet echt klimmen, een beetje door dorpjes en een iets te drukke weg. Vanuit Sondernach gaat het naar ruim 9% op een prachtige asfaltweg. De zwaarte is vanaf hier te vergelijken met het bos in de Mont Ventoux. Ik reed met een double crankstel 53/39 en had als grootste krans 27. Met 39x27 dus omhoog moeten rijden. Met een tempo van 11 à 12 km/u draai je dan nog redelijk. Als je effe indut zak je al snel onder de 10 km/u en dan wordt het stoempen. Prachtige klim en rustig met autos en fietsers.

Mijn persoonlijk oordeel:

Jong waren we, een kudde ongetemde hengsten. Wielerploeg Decadentia in de Vogezen. Het zal 1984 zijn geweest en onze geheel doordrenkte Hema-tentjes stonden in Gerardmer. Ná het uitslapen én het middagdutje aan de gebakken eitjes vervolgens op onze uitgeklede trimfietsen gestapt. Eerst de Sclucht op (een makkie) waarna de afzink naar Munster. Alwaar het tijd was voor gebak: je moet blijven eten als topsporter. Daarna de weg geheel kwijt geraakt en per abuis beland op de flanken van de Platserwasel. Wat een rotklim! Zijn ze nou helemaal van de ratten besnuffeld, die Fransen? Met hangen, wurgen, een derailleur die vastzat uiteindelijk toch als kwartet boven gekomen. Trillende benen dus zittend in de berm gewaterd, Vanaf die dag heet die col dus De Plasserwasser. Na een paar minuten uitblazen was de Grand Ballon vervolgens kinderspel. Het begon te schemeren. Tijd om te eten! Sauerkraut mit Schweinebrat bij le Markstein, boven op de route des cretes. Na het desert was het donker. Heel donker (to be continued...)

Mijn persoonlijk oordeel:

Aan klim begonnen na afdaling van de petit ballon, om precies te zijn bij sondernach. Dit is een zeer mooie klim bijna volledig door het bos. Mooie brede weg met goed asfalt. De stijgingspercentages liegen er niet om. Met name km 10 tot 12 is met een gemiddeld stijgingspercentage van 9.6 echt doorbijten. Hierna vlakt hij even af en ook laatste kilometers zijn pittig. Na even doorrijden kom je op de route du crete, erg mooi!!