Col de la Bonette - Jausiers

Deze in 2010 op gereden.
Natuurlijk vanuit Jassier.
Het hele gebied is zo mooi om te fietsen, echt top!!
Ik heb veel bergen op gefietst, maar deze is 1 van de mooiste.
lekker lang, prachtige omgeving echt de moeite waard.
De eerste paar kilometer zijn zeer goed te doen, maar de lengte maakt het zwaar.
Denk om het weer, het slaat zo om.
Heb je beneden zon, op de top kan het zo anders zijn.
Minder punt is de Top, niet veel te doen, wel te zien.
TOP en bedenk je geen moment, fiets hem op en verbaas jezelf hoe mooi natuur kan zijn!!!

Heb deze col in 1999 opgefietst bij deelname aan de grand fondo fausto coppi .Hoogste col die ik tot nu toe opfietste .In vergelijking met de dolomieten en oostenrijkse passen .Zijn de franse minder steil .Mooi voor te doen,zeker als je de top bereikt heb je bij mooi weer een prachtig zicht ,heel in verte als naar het zuide kijkt zie
je Nice en de oevers van de Middelandse zee .
Zeker een keer doen zou ik zeggen .

Zeer mooie beklimming die ik dit jaar heb beklommen vanuit Jausiers ! De col is zeker niet te zwaar en op een 1u50 heb ik deze col overwonnen met inderdaad een prachtig uitzicht, magnifiek en enkel al voor het uitzicht is deze col toch wel de moeite waard ! Het laatste stukje krijg je dus nog wel een steil stuk vooorgeschoteld maar al bij al goed te doen!

Mijn persoonlijk oordeel:

"Inderdaad is het laatste stuk erg stijl, stijler dan het schema doet vermoeden, dus verkijk je daar niet op." Zo schreef een andere sitebezoeker. Het punt is dat je op de col (de viersprong) niet rechts aan moet houden, maar linksom de cime opmoet. Dan kreeg je na 23 kilometer klimmen nog even een stuk van 15% voor je kiezen! Doen jôh! Even een windjack aan doen, en dan een mooie (maar zeker in het begin soms lastige) afdaling. Pluspunt in de klim: beekje om je bidon bij te vullen. Minpunt: die vieze dikke vliegen die je lastig vallen terwijl je, klimmend in de hitte, wel wat anders aan je hoofd hebt.

Prachtige col! Heb hem vanuit Jausiers opgefietst in 2005 als laatste van een tocht over alle grote passen tussen Annecy en Nice. Het was weliswaar mistig en er regenachtig maar dat maakte deze klim alleen maar mystieker en de herinnering mooier. Eenmaal boven begeef je je letterlijk op eenzame hoogte. Vanwege de hoog(s)te een must voor elke liefhebber!

Mijn persoonlijk oordeel:

Het is de hoogste col in Europa. Zwaar en dankzij mijn fietsmaatje Frans boven gekomen. Een aanrader om af te strepen maar er zijn mooiere beklimmingen.

Allereerst heb ik bij wijze van training in de omgeving de Col de la Cayolle en de Col dAllos bedwongen. Als laatste de Col de Restefond/cime de la Bonette. Deze overtrof de vorige beklimmingen. Mooie, goede weg, voldoende breed, en goed asfalt. Inderdaad is het laatste stuk erg stijl, stijler dan het schema doet vermoeden, dus verkijk je daar niet op. Maar eenmaal boven krijg je toch de beloning: een machtig mooi uitzicht en het toetje (de afdaling) in het vooruitzicht!

Mijn persoonlijk oordeel:

De Tour kwam in 2008 nog eens langs ... en wij ook. Vanuit Jausiers de col opgefietst om de Tourpassage mee te maken. Deze keer in 2u45 boven - voor een amateurfietser met extra kilos vond ik dat best aardig ;-) Het leuke aan deze keer was vooral de massa die samen met jou naar boven reed en géén last van autoverkeer. Als extra bonus wachtte boven de Tourpassage op de hoogste Alpencol van Frankrijk. Boven op de lus rond de top stonden reeds massas supporters waarvan volgens mij toch meer dan duizend die met de fiets naar boven gekomen waren. Het werd aardig drummen alvorens we de afdaling konden aanvatten. Daarom eerst nog maar even de lus afgewerkt "en danseuse" en zo over de streep van de bergprijs kunnen fietsen, ongeveer een uurtje na John Lee Augustyn. De afdaling was ook geinig - géén tegenliggers - enkel trager dalende autos die we af en toe aan 70 km/h voorbij flitsten. Lekker kicken maar wellicht niet geheel verstandig.

In 1980 ben ik slecht voorbereid naar boven gereden vanwege een weddenschap. Ik heb het geweten. Veel te zwaar verzet, 24/44 maar er was niets anders. Op de top een truitje aangedaan van onze fietsenmaker, Piet Leensvaart, hij steunde ons met zn beste adviezen. Gelukkig was er een eenzame motorrijder die wel een foto wilde maken. Hij kwam er achter dat het filmpje niet was doorgespoeld. Stel je voor dat je daar beneden in het dal achter komt. Mn eerste grote klim en dus ook afdaling was het en binnen een paar minuten ging ik over de kop. Alles bont en blauw maar niets gebroken. Mijn foto heeft jaren in de etalage gestaan van de fietsenmaker. Omdat het mijn eerste is en de hoogste pas is geef ik hem 5 sterren. Twee dagen later mocht ik met kampeeruitrusting de col da la cayolle gaan proberen maar dat is een ander verhaal.

Mijn persoonlijk oordeel:

Deze col heeft twee gezichten. De zuidkant vertrekt in St Etienne de Tinée. Dit dorpje voelt aan als "het einde van de wereld". Je kan er allan maar terug van waar je kwam (Nice, het zuiden) want de andere kant is "uitzichtloos". Een muur. Ideaal om een depressie op te lopen. Naarmate je de col oprijdt, komt de muur van bergen alleen maar dichter en zie je de "oplossing" niet. Via een zijdal (rechts) wordt je in lussen tot boven 2000 m gebracht van waaruit een 8 km lange monotone weg uitgehouwen in de rotswandwand je naar de top leidt. De noorzijde evenwel is veel leuker. Start aub niet in Barcelonnette maar wel aan de voet in Jausier. De weg tussen beide is niet leuk, druk en vals plat (genoeg om je een slecht gevoel te geven). Deze meer gevarieerde en wat slingerende klim gaat je na een paar km via een "trappenpartij" en wat rotspassageges brengen in een breed hellend bekken waar je reeds denkt de cime te kunnen zien (rechts boven). Dit is evenwel niet zo. Pas na een tweede "trappenpartij" die je naar links boven over een kam voert, wordt de col zichtbaar . Het is nu heel wat minder lastig dan de vorige Km en geeft je de kans te recupereren om de cime aan te pakken (500 m serieus duwen). Dank U noordzijde.

Vanuit Jausiers een prachtige klim met verschillende landschappen. Onderin fiets je tussen de bomen, maar dat wordt snel anders. Fraaie Alpenweides en bovenin veel sneeuw. Grote kans dat je marmotten tegen komt.

Mijn persoonlijk oordeel:

Al 2x de noordzijde beklommen als niet geoefend fietser - een prachtige belevenis! Zweten, zwoegen, zweten maar na 4 uur afzien komt de kick, eenmaal voorbij les Casernes komt de top in zicht en loopt het iets minder steil. De bijkomende lus naar de Cime de la Bonette is een toetje dat ik enkel de 2e keer heb geproefd.

Mijn persoonlijk oordeel:

De hoogste top van Frankrijk, ja dank zij een ommetje boven op de eigenlijke top nl de Restaufont. Maar goed het ommetje is enorm steil. Mij hoor u niet klagen. Bonnette gelegen in een prachtige rustig streek en must voor iedere klimliefhebber. Eens bovengekomen op een mooie zomerdag om 19.00 uur savonds. Als ik op de top richting Nice keek dan ziet u een bergketen met toppen tot 1800 m. Het gevoel dat u op de hoogste top staat heeft iets euforisch. Daarbij was het nog 12°warm en gaf de zon een rode gloed af op de omringende bergtoppen. Genieten van een koffietje naast het drankkeetje kon ik nog uren blijven zitten. Maar de afdaling roept want bij valavond met 70km/uur naar beneden was geen lachertje. Bonnette bedankt.

Mijn persoonlijk oordeel: