Oetztaler Gletscherstrasse - Pitze

In de winter van 2009 heb ik deze col gereden op aangereden sneeuw. Nu zul je zeggen ja maar deze is toch afgesloten in de winter..dat klopt maar de slagboom stond open en ik ben doorgereden en in een lekker ritme met een mountainbike de hoogst geasfalteerde weg van de alpen, top 2829m. Omhoog was niet het probleem maar afdalen op deze weg met de aangereden sneeuw wel....

Mijn persoonlijk oordeel:

Lang geleden in 1985 fietste ik op 8 juli een rit van Zwieselstein naar Reith over 159km en toen pikte ik onderweg de Rettenbachferner mee. Ik reed daar op met de 42x24 in 1u25m. Het was die dag stikheet. een pracht van een Col zeker niet gemakkelijk.

In 2002 opgefietst. Toen had ik bij lange na niet de conditie die ik nu heb en ik ging meerdere malen kapot. Het tweede gedeelte ging wel stukken beter. Wat een klim!! Enorm steile stukken en continu boven de 10%. Lijkt mij veel lastiger dan de bekende tourcols

Mijn persoonlijk oordeel:

Deze klim is beter gekend als de Rettenbachferner. Je fietst naar een prachtige ijsvlakte. Op 2.500m kan je dan nog verder naar de Tiefenbachferner maar dit gaat door een lange tunnel en is niet aan te raden in het vakantieseizoen. Zware klim maar wat een uitzicht. Vooral doen als het weer prachtig is want dan is de berg op zijn mooist.

In de zomer van 2007 ben ik deze klim opgefietst. Het was de eerste keer dat ik een klim van meer dan 10% gemiddeld en langer dan 10 kilometer heb gedaan. Vooraf had ik mij voorgenomen om elke 3 kilometer even te stoppen om op adem te komen. Bij het opdraaien van de klim, zag ik ongeveer 400 meter voor me twee andere fietsers. Na 1500 meter kwam ik bij ze in het wiel en maakte ik een kort praatje met deze twee Duitse renners. Ze waren aan het trainen voor de Oetztaler Radmarathon. Ik besloot met ze mee te fietsen. Na ongeveer 3 kilometer zeg ik tegen één van de twee in mijn beste Duits: "Ich stoppe jede zwei kilometer". Die Duitser kijkt achterom en het enige wat hij zegt: "Warum?". Dan denk je eigenlijk maar heel kort na. Aangezien ik lekker in mijn ritme zat op dat moment heb ik heel snel besloten ineens met hun naar boven te fietsen. Onderweg heb ik momenten gehad dat ik het heel zwaar had en moest bijten om het het wiel te blijven. Andere momenten reed ik schijnbaar moeiteloos op kop. Van deze berg heb ik geleerd wat de tweede adem is, hoe je kapot kan gaan en weer kan herstellen in 1 klim. In een constant tempo met een gemiddelde van 9,4 km/uur uiteindelijk de hele klim ineens opgefietst.

Mijn persoonlijk oordeel:

Ik heb de Gletscherstrasse samen met een vriend opgefietst op 29-08-2008. Beide waren we goed getraind voor de Otztaler Radmarathon. Allebei hadden we een verzet van 39-25. Zware klim, maar als je goed blijft letten op je hartslag en onder je omslagpunt blijft is deze klim goed te doen. Gedoseerd blijven fietsen. Halverwege vlakt de klim af, wat deze zware klim wat milder maakt. Conclusie: fantastische en unieke klim, exclusief voor goedgetrainde fietsers. Aanrader!

Mijn persoonlijk oordeel: