Kitzbüheler Horn De eerste keer dat ik deze berg beklom, was in een kinderwagen. Toen ik later de foto’s zag, wou ik deze berg op mijn fietspalmares. Deze berg is genoemd naar het mondaine Alpenstadje aan de voet. De klim naar de huisberg van het stadje Kitzbühel start net buiten het centrum in het plaatsje Höglern vanaf het tunneltje. Aan het tolhuisje vind je het enige recuperatiepunt. Dit kun je wel gebruiken als je weet dat dit slingerend weggetje bijna 10 km lang is en gemiddeld bijna 13%. Jaarlijks eindigt een etappe in de ronde van Oostenrijk aan het Alpenhaus op 1670 m, maar er is nog een steilere finale van 2,2 km asfaltweg tot 1970 m net onder de kruin van de 1996 m hoge bergtop. De laatste 500 m klim je aan 18 % en loopt het stijgingspercentage op tot 23%! Boven heb je bijna een 360-graden-panorama met onder meer de Kitzbüheler Alpen en het ‘Kaisergebirge’. Als je deze klim overwint, voel je je echt wel een keizer. Het is een typische berg voor een mountainbike, triple of compact. Hij behoort tot de zwaarste beklimmingen die er zijn. Je kan hem beschouwen als een ‘Oostenrijkse Mortirolo’. In de zomer zijn er vele wandelaars dus vooral opletten in de afdaling! Vanaf het Alpenhaus is hij autovrij.
publicatie bekijken

Hirschbichlalm De Zillertaler Höhenweg kun je vanuit verschillende plaatsen beklimmen. De moeilijkste kant is vanaf Zell am Ziller tot de Hirschbichlalm op 1822 meter. Van hieruit is deze haarspeldbochtenklim een ‘Oostenrijkse Mortirolo’. Hij staat met zijn 10,9 km aan gemiddeld 11,4 % en maximum 15 % heel hoog in de ranglijst van zwaarste cols. Ik hoopte stiekem dat hij in het parcours zat van de Girorit dit jaar met aankomst in Mayrhofen. Net voor de finish zou dit een mooie apotheose zijn. Misschien is in de toekomst deze maagdelijke berg ooit een prooi voor de macho’s uit de Giro. Je klimt wel vaak in het bos, maar af en toe heb je mooie vergezichten. Als je het mooiste panorama wil hebben (en nog reserves hebt), klim je na de authentieke en ‘gemütliche’ berghutten op de Hirschbichlalm best nog 5 km hoger tot Melchboden op 2020 meter. Dit is tevens het hoogste punt van de Zillertaler Höhenstrasse. Van hieruit kan je langs de andere kant naar beneden suizen zodat je een lus maakt en bijna terug in de vallei duikt waar je bent beginnen klimmen. Deze zijde is ook iets minder steil. Er zijn ook nog andere plaatsen om de klim te beginnen. Elke klim heeft zijn charme en geeft je voldoening!
publicatie bekijken

Kronplatz De meest legendarische beklimming vind ik de Kronplatz. Wie geniet er nu niet van een smalle en tot 24 % steile klim met onverhard wegdek die terugdenkt aan vervlogen, mythische tijden. Enkele jaren geleden deed ik deze beklimming al, maar ik had toen 2 kilometer voor de top de foute afslag genomen en er dook een stenen pad op. Tegenover dit pad was grint een luxe. Dankzij de voorstelling van de Giro ontdekte ik waar ik fout was gereden. Ik wou deze keer de exacte klim doen met de koersfiets. Bij zonsopgang vertrok ik en om 7u zette ik de ‘kroon’ op het werk aan de ‘Concordiaglocke’ waar de ijverige medewerkers van de Girokaravaan nog de streep aan het trekken waren. Het fenomenale 360° uitzicht in mijn tweede ‘Heimat’ was de bekroning van mijn 100e bergrit. Deze loodzware beklimming biedt enkele recuperatiestukjes. In het begin van de klim is er typisch voor Girocols een smalle en steile asfaltweg die van bocht naar bocht kronkelt. Net voor de top van de Furkelpas draait de weg haaks links de grintweg op. Na haarspeldbochten in het bos, komt men op de kale kruin die magistrale panorama’s biedt. Het steilste stuk zit in het laatste deel van de klim net na de ‘Pantanibocht’.
publicatie bekijken